Ο Αξιωματικός του 21ου αιώνα

Ο Αξιωματικός του 21ου αιώνα

Για να σκεφθούμε και να προτείνουμε πως θα θέλαμε τον Αξιωματικό του 21ου αιώνα από απόψεως σωματικής ψυχικής και πνευματικής συγκροτήσεώς του, πρέπει πρώτιστα να λάβουμε σοβαρά υπ’όψιν δύο βασικούς παράγοντες
ΠΡΩΤΟΝ: Την Ιστορία, την αναθεώρηση των νόμων και τις αρχές λειτουργίας των Στρατιωτικών Παραγωγικών Σχολών.
ΔΕΥΤΕΡΟΝ: Η Αποστολή του Αξιωματικού είναι λειτούργημα και όχι επάγγελμα.

ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟΝ
- Η πολύπλευρη προσφορά των Στρατιωτικών Παραγωγικών Σχολών στην πατρίδα, τόσο στις ειρηνικές περιόδους, όσο και στους πολέμους του έθνους, αποτελεί τον πλέον αδιάψευστο μάρτυρα της υψίστης σημασίας Εθνικού Έργου, που έχουν επιτελέσει στην μακροχρόνια ιστορική πορεία, από ιδρύσεως του νεωτέρου Ελληνικού Κράτους. Μέχρι σήμερα οι Στρατιωτικές Σχολές έχουν δικαιώσει τις Ελπίδες της πατρίδος που στηρίχτηκαν σ’ αυτές. Γεγονός το οποίο ο Ελληνικός λαός ανά πάσα στιγμή δεν παύει να παρουσιάζει και να το διατυμπανίζει. Αυτό ας το έχουν υπ’όψιν των, οι νέες γενεές που αποφασίζουν γι’ αυτές, που διοικούν και διδάσκουν σ’ αυτές και τέλος που φοιτούν σ’ αυτές. Ώστε! να συνεχίσουν την Ιστορία και την παράδοση των Σχολών αυτών, ΚΑΙ ΟΥΚ ΕΛΑΤΤΩ ΠΑΡΑΔΩΣΩΣΙ, ΠΛΕΙΩ ΔΕ ΚΑΙ ΑΡΕΙΩ ΟΣ ΗΣ ΠΑΡΑΔΕΞΟΝΤΑΙ.
- Η Στρατιωτική παιδεία σε συνδυασμό με την Στρατιωτική και Ακαδημαϊκή Εκπαίδευση στις Στρατιωτικές Σχολές αποτελούν την βάση και τον ακρογωνιαίο λίθο, της συγκροτήσεως του αυριανού αξιωματικού. Θέματα που ρυθμίζονται με τον Νόμο λειτουργίας των Στρατιωτικών Σχολών και τον Οργανισμό Λειτουργίας Αυτών. Με βασική ευθύνη Διοικήσεων, Διδασκάλων και διδασκομένων, να τηρούνται οι Σχολές οπωσδήποτε πάντοτε μέσα στο πλαίσιο της Αποστολής των και να μην αφίστανται ποτέ απ’ αυτήν, άλλως τα αποτελέσματα θα είναι δυσάρεστα για τις Στρατιωτικές Σχολές, τις Ένοπλες Δυνάμεις και το Έθνος.
Κατά την περίοδον 1870-1885 έλαβαν χώρα στην Σ.Σ.Ε. πολλές και σοβαρές μεταρρυθμίσεις, μεταξύ αυτών, οι σοβαρότερες ήσαν:
- Η καθιέρωση της σημερινής Στολής εξόδου, η έκδοση και εφαρμογή του τρίτου κατά σειρά Οργανισμού της Σ.Σ.Ε.
- Η εκ νέου είσοδος Ναυτικών Ευελπίδων, αφού το «Ναυτικό Παιδευτήριο» είχε ήδη σταματήσει την λειτουργία του, και
- Σε ότι αφορά την Εκπαίδευση, την αύξηση των ετών φοίτησης σε επτά (7), τον δε διαχωρισμό των μαθημάτων σε δύο τμήματα (θεωρητικό πέντε (5) έτη και εφαρμογής δύο (2) έτη επί πλέον). Επίσης, καθιερώθηκε η είσοδος υπεράριθμων νέων ως Ακροατών, οι οποίοι θα παρακολουθούσαν το θεωρητικό τμήμα και θα εξέρχονται από την Σχολή ως ιδιώτες με το δίπλωμα Γεωμέτρου (Πολιτικού Μηχανικού) ή Προλύτου (καθηγητή των φυσικομαθηματικών). Για την εποχή εκείνη οι μεταρρυθμίσεις αυτές εθεωρούντο πολύ σοβαρές και από τότε η Σ.Σ.Ε. άρχισε σιγά – σιγά να πλησιάζει το επίπεδο εκείνο που είχαν οραματισθεί, ο θεμελιωτής της Ιωάννης Καποδίστριας και ο οργανωτής της Γάλλος Φιλέλλην Ανχης Ερρίκος Πωζιέ.
Στην συνέχεια όμως με την έλλειψη σωστής ηγεσίας στην Σχολή, ουσιαστικής Στρατιωτικής Αγωγής και Παιδείας και αποπροσανατολισμού της κυρίας αποστολής της Στρατιωτικής Σχολής να βγάζει ηγέτες για το Στράτευμα, φθάσμε στο σημείο, οι αποφοιτούντες Ευέλπιδες να βγαίνουν μόνο στο πυροβολικό και το Μηχανικό, να πηγαίνουν στο εξωτερικό για μεταπτυχιακές Σπουδές και όταν γύριζαν στην Ελλάδα, να μην αντέχουν στον πειρασμό, των δελεαστικών οικονομικών προτάσεων για εργασία δυστυχώς εκτός Στρατεύματος. Με αποτέλεσμα την συμφορά του 1897 με τις ανάλογες συνέπειες για το Ελληνικό Έθνος.
Η ιστορία πρέπει πάντοτε να μας διδάσκει, γιατί δεν λέει ψέματα και δεν κρύβει την Αλήθεια.
- Σήμερα ο Νόμος λειτουργίας των Στρατιωτικών Σχολών ως και ο οργανισμός λειτουργίας αυτών, εδώ και πολύ καιρό εχρειάζοντο αναθεώρηση, ώστε να προσαρμοσθούν με τα νέα δεδομένα στις Ένοπλες Δυνάμεις, στην Κοινωνία και στην Ακαδημαϊκή και Στρατιωτική Παιδεία.
- Η προσπάθεια ψήφισης αναλόγου Νόμου που θα έδιδε την οριστική λύση στο πρόβλημα χρονολογείται από την δεκαετία του 1970. Πάντοτε όμως προσέκρουε στην έλλειψη πλήρους και ειλικρινούς συνεργασίας για τον κοινό σκοπό μεταξύ της Στρατιωτικής και Ακαδημαϊκής κοινότητας των Παραγωγικών Στρατιωτικών Σχολών. Με αποτέλεσμα, όχι μόνο, να μην υπάρχει για τις Στρατιωτικές Σχολές, σύγχρονος νόμος λειτουργίας των, που να καλύπτει τις σημερινές ανάγκες αυτών, αλλά παράλληλα, να μην μπορεί να αναθεωρηθεί για πολλά χρόνια ο Οργανισμός Λειτουργίας των Στρατιωτικών Σχολών.
- Επί Διοικήσεως της Σ.Σ.Ε., του Υποστρατήγου ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΒΕΛΛΙΟΥ (1959-1962). Για πρώτη φορά από την εποχή που ήταν το μοναδικό πανεπιστημιακού επιπέδου Ίδρυμα, η Σ.Σ.Ε. απέκτησε με τον Ν. 4186/31-8-1961 και επίσημα πάλι, τον τιμητικό τίτλο που Ιστορικά της ανήκε. Αναλυτικότερα με το Νομοθετικό αυτό Διάταγμα:
- Οι Στρατιωτικές σχολές (Σ.Σ.Ε., ΣΝΔ, Σ.Ι., και Στρατ. Ιατρική) θεωρούνται Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα.
- Ιδρύθηκε στην Σ.Σ.Ε. «Πτέρυγα Ευελπίδων Αξιωματικών Σωμάτων»
- Η διάρκεια της φοίτησης στις Στρατιωτικές αυτές Σχολές (Σ.Σ.Ε., ΣΝΔ, Σ.Ι.) αυξήθηκε κατά ένα έτος και έγινε τετραετής. Από τότε οι διατάξεις του Νόμου αυτού δημιούργησαν τις απαραίτητες προϋποθέσεις για την ισοτιμία με τα κρατικά Α.Ε.Ι. και για μια σύγχρονη και ολοκληρωμένη Στρατιωτική και επιστημονική Παιδεία των Ευελπίδων, εναρμονισμένη στις ανάγκες και τις απαιτήσεις του Στρατού της Εποχής εκείνης. Τελικά όμως ως φαίνεται και τότε ο τελικός πολυπόθητος στόχος δεν επετεύχθη, διότι απλά δεν καλύφθηκε από τότε το τυπικό γράμμα του Συντάγματος των Ελλήνων (Άρθρο 16 παρ. 5 δηλ. … την πλήρη αυτοδιοίκηση… υπό την εποπτεία του κράτους).
Στην συνέχεια το θέμα έφθασε στο Συμβούλιο της Επικρατείας το οποίο απεφάνθη σύμφωνα με την υπ’ αριθ. 1582/1988 απόφαση του. Οι Στρατιωτικές Παραγωγικές Σχολές (Σ.Σ.Ε.-Σ.Ν.Δ. και Σ.Ι.) είναι ισότιμες με τα Α.Ε.Ι. του Κράτους. Παρά ταύτα, χωρίς να χαρακτηρισθεί αντισυνταγματική η απόφαση αυτή συνεχίστηκε η μη αναγνώριση αυτών ως Ισοτίμων των λοιπών Α.Ε.Ι. του κράτους και συνεχίζεται μέχρι σήμερα.
Το 2003 ψηφίστηκε επί τέλους ο νόμος 3187/7-10-2003 (ΦΕΚ 223) περί Ανωτάτων Στρατιωτικών Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων (ΑΣΕΙ) και προς στιγμήν εδημιουργήθη η εντύπωση ότι το πρόβλημα επι τέλους λύθηκε.
Τελικά εκ των πραγμάτων σήμερα καταδεικνύεται ότι το περιεχόμενο του νόμου αυτού, δεν προήλθε από πλήρη συνεργασία των δύο ενδιαφερομένων κοινοτήτων αλλά από την χρησιμοποίηση, ως ΔΟΥΡΕΙΟΥ ΙΠΠΟΥ, την αναβάθμιση των Στρατιωτικών Σχολών εις αντίστοιχα Α.Σ.Ε.Ι. ισότιμα με τα Α.Ε.Ι. του Κράτους. Προς επίτευξη μονόπλευρων επιδιώξεων. Γι’ αυτό και ο νόμος αυτός από της ψηφίσεως του είναι σε συνεχή αναθεώρηση, σήμερα βρίσκεται δυστυχώς σε εξέλιξη η τετάρτη αναθεώρησή του.
Ενθυμούμαι την περίοδο ψηφίσεως του νόμου αυτού, κάποιες διαμαρτυρίες, αφ’ ενός αποστράτων αξιωματικών οι οποίοι τελικά κατηγορήθηκαν, ότι: επιδιώκουν να καταλάβουν θέσεις μόνιμες καθηγητικές σε ανώτατα Στρατιωτικά Εκπαιδευτικά Ιδρύματα. Αφ’ ετέρου πολιτικοί της εποχής εκείνης, οι οποίοι δήλωναν:
- «Καταψηφίζουμε το παρόν νομοσχέδιο, διότι αφίσταται του επιδιωκομένου σκοπού της ανωτατικοποίησης των Στρατιωτικών Σχολών, δεν επιλύει υφιστάμενες αδυναμίες τους, υποβαθμίζοντας την Στρατιωτική Εκπαίδευση, σε βάρος της κυρίας αποστολής των Ενόπλων Δυνάμεων» (Βουλευτής Σπήλιος Σπηλιωτόπουλος – ΑΔΕΣΜΕΥΤΟΣ ΤΥΠΟΣ 27-8-2003)
- Άλλος πολιτικός είπε: «Θα πρότεινα στον κύριο υπουργό ν’ αλλάξει τον τίτλο του νόμου αυτού κ.λ.π. πολύ σκληρά λόγια για τον νόμο και παρακάτω….. Παρακαλώ λοιπόν κύριε Υπουργέ να τον πάρετε πίσω˙ Διότι αυτές τις διατάξεις που περιέχει θα οδηγήσουν στην διάλυση των Στρατιωτικών Σχολών…» και πολλά άλλα για τους συντάκτες του νόμου αυτού και για το εξωφρενικό περιεχόμενό του. (ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΑΤΣΑΝΕΒΑΣ, ΕΘΝΙΚΗ ΗΧΩ, Οκτώβριος 2003).
Σήμερα δυστυχώς οι Στρατιωτικές Σχολές λειτουργούν με νόμο που έχει υποστεί τρεις τροποποιήσεις και ευρίσκεται σε εξέλιξη η τετάρτη και πιστεύω και τελική και ουσιαστική τροποποίηση, για να έλθει επιτέλους και η σειρά της αναθεωρήσεως του Οργανισμού Λειτουργίας των Στρατιωτικών Σχολών που αναμένει εδώ και τριάντα χρόνια.
Γενικές σκέψεις για την τελική αναθεώρηση
1. Η Νομοπαρασκευαστική Επιτροπή της Κυβέρνησης, μας επισημαίνει, στις παρατηρήσεις που έστειλε, με το αριθ. Πρωτ. 1198/24-12-07 έγγραφο της, ότι: «κατά πάγια νομολογία οι Στρατιωτικές Σχολές, ως παραγωγικές Σχολές των Ενόπλων Δυνάμεων, δεν έχουν τον χαρακτήρα αυτοδιοικουμένων Α.Ε.Ι. ως αναφέρεται κατά το άρθρο 16 παραγρ. 5 του Συντάγματος των Ελλήνων. Επομένως, ο νομοθετικός χαρακτηρισμός των Σχολών αυτών ως «ανωτάτων» και «ισοτίμων» με Α.Ε.Ι. δεν συνεπάγεται άμεση ή έμμεση εξομοίωση των Στρατ. Σχολών προς τα Α.Ε.Ι., ούτε «αυτόματη» εξομοίωση των πτυχίων των Στρατιωτικών Σχολών και των αντιστοίχων επαγγελματικών δικαιωμάτων προς τα πτυχία των Α.Ε.Ι. ως και τα επαγγελματικά δικαιώματα των πτυχιούχων Α.Ε.Ι…». Η νομοθεσία είναι σαφής και επομένως σήμερα κάθε προσδοκία περί του αντιθέτου είναι λαθεμένοι ευσεβείς αστήρικτοι πόθοι.
2. Κάποιος! Στην προκειμένη περίπτωση, συμπεραμαρτούσης και της προκατάληψης, θα πει: τότε, προς τί τόσος θόρυβος. Τα θετικά του Νόμου αυτού είναι ότι:
α. Δίδεται η δυνατότητα να οργανωθεί σύμφωνα με τα σύγχρονα ισχύοντα, η ακαδημαϊκή Διδακτική κοινότητα των Στρατιωτικών Σχολών.
β. Εξαλείφεται η διαφορετική μεταχείριση των μελών ΔΕΠ και λοιπού Εκπαιδευτικού Προσωπικού Ακαδημαϊκής Εκπαίδευσης των Στρατιωτικών Σχολών, από το Αντίστοιχο προσωπικό των Κρατικών Α.Ε.Ι.
γ. Εξομοιούνται τα μέλη ΔΕΠ των Στρατιωτικών Σχολών, με το αντίστοιχο προσωπικό των Α.Ε.Ι. του Κράτους, σε οικονομικές απολαβές και λοιπές παροχές.
3. Επειδή ο νόμος έχει σοβαρές και ανυπέρβλητες παραλείψεις αναγκαζόμαστε σήμερα σε σχετικές τροποποιήσεις, διότι:
α. Οι τελικοί συντάκτες του κειμένου, που υπεβλήθη αρχικά προς έγκριση, φαίνεται ότι δεν γνώριζαν την κατηγορηματική θέση της νομοπαρασκευαστικής επιτροπής, ότι δέν μπορεί να θεωρηθούν στην ουσία πανεπιστήμια.
β. Στην σύνταξη των άρθρων δέν υπήρξε πλήρης και ουσιαστική συνεργασία, των Διοικήσεων των Στρατιωτικών Σχολών και των μελών ΔΕΠ αυτών, στοιχείο βασικό και αναγκαίο. Με αποτέλεσμα να μην συμπεριλάβουν στο Νόμο Βασικά Στοιχεία που προέχουν λόγω φύσεως και ιδιόμορφης αποστολής των παραγωγικών Στρατιωτικών Σχολών.
γ. Από Στρατιωτικής πλευράς πιθανόν το προσχέδιο να είχε μονογραφές από καταξιωμένα στελέχη, αλλά ίσως αυτά δεν εγνώριζαν το αντικείμενο σ’ όλη την έκτασή του.
3. Στις παρούσες προτεινόμενες τροποποιήσεις να επιδιωχθεί:
α. Η Απλοποίηση του Συστήματος λειτουργίας των Στρατιωτικών Σχολών και η επίλυση των θεμάτων να προέρχονται από αυτούς που γνωρίζουν το αντικείμενο, ξέρουν τις ανάγκες και σε περίπτωση ολιγωρίας θα υποστούν αυτοί τις συνέπειες.
β. Είναι βασικό να γίνει η αναβάθμιση του Εκπαιδευτικού Συμβουλίου, καθ’ όσον είναι το κατ’ εξοχήν όργανο που γνωρίζει το αντικείμενο, τις ανάγκες και την αποστολή των Στρατιωτικών Σχολών.
γ. Να υπάρχει οπωσδήποτε Βήμα διδασκαλίας στις Στρατιωτικές Σχολές, σε καταξιωμένους ε.α. Αξιωματικούς βασικά σε αντικείμενα Στρατιωτικής Ακαδημαϊκής Εκπαίδευσης και Παιδείας. Επειδή από ιδρύσεως των Στρατιωτικών Σχολών η παρουσία αυτών στις Στρατιωτικές Σχολές είχε, μόνο θετικά αποτελέσματα.
δ. Η πλήρης αναβάθμιση των μελών της Ακαδημαϊκής Κοινότητας, με σοβαρό προβάδισμα στο βαθμό του Καθηγητού.
ε. Να ληφθεί σοβαρά υπ’ όψιν, ότι στα πανεπιστήμια διδάσκεται η αμφισβήτηση, ενώ στις Στρατιωτικές Σχολές η πειθαρχία, άρα με αυτά τα δεδομένα θα πρέπει να γίνει η ισοτιμία των Στρατιωτικών Σχολών με τα Α.Ε.Ι. του Κράτους.
στ. Η τοποθέτηση καταξιωμένων αποστράτων Αξιωματικών, ως Διοικητών των Στρατιωτικών Σχολών πιστεύω ότι, μπορεί μελλοντικά να βοηθήσει στην πλήρη αυτοδιοίκηση αυτών, υπό την εποπτεία του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας.
4. Τέλος να καταβληθεί προσπάθεια έστω στοιχειωδώς να διατηρήσουν οι Στρατιωτικές Σχολές χαρακτήρα, ως τα αυτοδιοικούμενα Α.Ε.Ι.. Έτσι θα είναι ευκολότερο, σε επερχόμενες γενεές με σύμπνοια και πλήρη συνεργασία της Ακαδημαϊκής και της Στρατιωτικής κοινότητας να πετύχουν κάποτε τον τελικό σκοπό, που πρέπει να είναι σε μια μελλοντική τροποποίηση του Άρθρου 16 του Συντάγματος των Ελλήνων, ώστε να επέλθη η πολυπόθητη πραγματική και ουσιαστική Ισότης των Α.Σ.Ε.Ι. με τα αντίστοιχα Α.Ε.Ι. του Κράτους. Που! Ήταν και ο Βασικός Στόχος των Πατρώνων του νόμου αυτού.
ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟΝ
Η Αποστολή του Αξιωματικού είναι λειτούργημα και όχι επάγγελμα.
1. Είναι γενικός κανόνας, ισχύει και πρέπει να ισχύει πάντοτε, η αποστολή του αξιωματικού δεν είναι επάγγελμα αλλά λειτούργημα και για την εκτέλεση του λειτουργήματος του πρέπει αυτός να εμφορείται κατά κύριο λόγο από τις εξής αρετές: ΛΕΒΕΝΤΙΑ, ΠΛΗΡΗ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ & ΑΚΑΔΗΜΑΪΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ & ΑΓΑΠΗ (προς το λειτούργημά του, προς τον συνάνθρωπο). Κατά την γνώμη μου, με αυτές τις Αρχές πρέπει να λειτουργούν οι Στρατιωτικές Παραγωγικές Σχολές.
2. Σήμερα περισσότερο από κάθε άλλη εποχή, για να αναγνωρισθεί από τους υφισταμένους ο Αξιωματικός ως ηγέτης, πρέπει να διοικεί δια του παραδείγματος. Περισσότερο από κάθε άλλη εποχή σήμερα δεν διοικείται το Στράτευμα δια του Φόβου ή της Σκληρότητος, η οποία στην ουσία κάλυπτε κατά το παρελθόν κάποιες περιπτώσεις της αγνωσίας και της έλλειψης προσόντων.
3. Σήμερα πρέπει ο αξιωματικός να είναι πλήρως καταρτισμένος στην πληθώρα των οπλικών και μηχανικών συστημάτων που χρησιμοποιούν οι Ένοπλες Δυνάμεις. Διά τον λόγο αυτό θα πρέπει να υπάρχει μια πλήρης γενική Ακαδημαϊκή και Στρατιωτική Παιδεία στις βασικές Στρατιωτικές Σχολές (Σ.Σ.Ε.–ΣΝΔ– Σ.Ι.), ώστε να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις δυνατότητος αφομοιώσεως των επιστημονικών και τεχνικών γνώσεων, στις επιμέρους εξειδικεύσεις του αξιωματικού ανάλογα με το όπλο ή σώμα που επιλέγει. Πλην των γενικών γνώσεων ηγεσίας εκπαιδεύσεως και λειτουργίας των Ενόπλων Δυνάμεων που πρέπει να έχουν για την ομαλή συνεργασία Μονάδων, όπλων και κλάδων, ως Αξιωματικοί πρέπει σήμερα, περισσότερο ίσως από κάθε άλλη φορά, να εμφορούνται με τις παραπάνω αναφερθείσες αρετές: ΛΕΒΕΝΤΙΑ (από πάσης πλευράς), ΠΛΗΡΗ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ & ΑΚΑΔΗΜΑΪΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ, και τέλος ΑΓΑΠΗ (προς το λειτούργημά του και προς τον συνάνθρωπο).
Στα τρία αυτά βασικά προσόντα που απαραιτήτως πρέπει να έχει ο Αξιωματικός του σήμερα και του αύριο, κλιμακώνεται η αξία και η ποιότητα του αξιωματικού, από Αξίου και Ικανού ηγέτη μέχρι του απλού Αξιωματικού (δημοσίου υπαλλήλου), που ο τελευταίος είναι λίαν επικίνδυνος για τις Ένοπλες Δυνάμεις.
4. Προσωπικά θα επιθυμούσα να σταθώ και να αναφερθώ περισσότερο στο έμψυχο υλικό, το οποίο, σε όλη του την σταδιοδρομία, καλείται βάσει της αποστολής του να διοικήσει και να εκπαιδεύσει στην ειρήνη και πιθανόν σ’ ένα μελλοντικό πεδίο Μάχης.
- Η Σημερινή κοινωνία έχει αλλάξει, έχει μεγάλη διαφορά από αυτήν του παρελθόντος. Όλοι γνωρίζουμε, τι τραβάει σήμερα μια οικογένεια, για να μεγαλώσει και να σπουδάσει πολλές φορές ένα παιδί. Έρχεται λοιπόν μία ωραία πρωία και παραδίδει το παιδί της η μάνα άνευ όρων, στην πύλη του Στρατοπέδου. Αυτό για να το κάμει από καρδίας πρέπει να έχει εμπιστοσύνη στα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων και γενικά στον Αξιωματικό. Διότι! από την στιγμή εκείνη ο Διοικητής με όλα τα στελέχη του είναι απόλυτα υπεύθυνος για την σωματική και πνευματική υγεία του στρατιώτη που κατατάχτηκε, για την καλή διατροφή του, για την ασφάλειά του, είναι υπεύθυνος επίσης να τον εκπαιδεύσει στην χρήση των όπλων και στα της Μάχης, να τον καταστήσει άξιο υπερασπιστή της πατρίδος του και τέλος να τον παραδώσει, πίσω στην οικογένειά του καλύτερο από ότι τον παρέλαβε. Αυτή λοιπόν η αποστολή δεν μπορεί να εκτελεσθεί με δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία των Αξιωματικών ή με οικονομικά κίνητρα, αλλά μόνο όταν ο αξιωματικός εμφορείται από τις παραπάνω Στρατιωτικές αρετές και λοιπές άξιες έμφυτες και επίκτητες του χαρακτήρα του. Πρώτα λοιπόν αυτά και μετά όλα τ’ άλλα.
- Σήμερα όπως γνωρίζουμε η κοινωνία και η οικογένεια σ’ ένα μεγάλο αριθμό διέρχεται κρίση. Το έμψυχο υλικό των Ενόπλων Δυνάμεων προέρχεται από την κοινωνία αυτή. Έχει λοιπόν και ο Αξιωματικός ευθύνη και αποστολή στην βελτίωση της κοινωνίας μας, διότι δίδει τα τελευταία θωπίσματα στην σωματική, πνευματική και πατριωτική ολοκλήρωση του ατόμου, του αυριανού μέλους και ρυθμιστού της κοινωνίας μας. Ίσως οι επιτυχίες στον τομέα αυτό δεν έχουν κουδούνια ν’ ακούγονται, ή φορείς, που να τα προβάλλουν, μένουν όμως στις καρδιές των ανθρώπων ανεξίτηλες.
Η εμπιστοσύνη ακόμη, της σημερινής κοινωνίας προς τις Ένοπλες Δυνάμεις και γενικά στον Αξιωματικό, έχει κτισθεί και κτίζεται από αξιωματικούς με αγώνες, προσπάθειες και θυσίες, κατά την διάρκεια της ειρήνης και τον πόλεμο, από αυτούς που έχουν τις αρετές που απαιτεί το λειτούργημά τους. Και! η αμοιβή στους αξιωματικούς αυτούς έρχεται μόνο, Έτσι:
Σας διαβάζω λίγες γραμμές από ένα γράμμα που έστειλε ένα πατέρας στον Διοικητή των δύο παιδιών του που υπηρέτησαν υπό τας διαταγάς του:
«… Και νομίζω, πως η καρδιά μου δε ζητά τίποτε περισσότερο από αυτό που εσύ προσπαθείς, τόσα χρόνια, να μεταδώσης σε χιλιάδες παιδιά, που πέρασαν από τα χέρια σου, την ΛΕΒΕΝΤΙΑ, ΑΡΕΤΗ την έλεγαν οι πρόγονοί μας, ΦΙΛΟΤΙΜΟ οι νεώτεροι και η λέξη δε μεταφράστηκε σε ξένες γλώσσες; γι’ αυτή την ΛΕΒΕΝΤΙΑ θέλω να σ’ ευχαριστήσω Συνταγματάρχα…. Τα παιδιά μου, δυο χρόνια τα κράτησες στα χέρια σου, γυρίσανε με πέτρινο κορμί, με ακονισμένο, το σκουριασμένο, από τις σχολικές αηδίες, μυαλό τους και με μεγάλη – μεγάλη καρδιά – έχω δύο γιους λεβέντες – θάχω να λέω και θάχουν να λένε πάντα, υπηρετήσαμε με Διοικητή τον ….. και όσοι ξέρουν θα καταλαβαίνουν … Τα συνοψίζω όλα σ’ ένα μεγάλο ευχαριστώ...»
Λέει ο ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ: «Αυτοί που μελέτησαν προσεκτικά τον τρόπο διακυβερνήσεως των ανθρώπων, πρέπει να έχουν πεισθεί πως η τύχη των Εθνών εξαρτάται από την εκπαίδευση των νέων».Αυτός ήταν ο Ιδεολόγος αξιωματικός του 20ου Αιώνα, αυτός πρέπει να είναι και ο Αξιωματικός του 21ου Αιώνα, γεμάτος ΛΕΒΕΝΤΙΑ, ΓΝΩΣΕΙΣ & ΑΓΑΠΗ.