greek english
Αρχική arrow Άρθρα arrow Νοσταλγία ισχύος, όνειρον αυτονομίας. Η «νέα Ρωσσία» του Βλαντιμίρ Πούτιν.

Νοσταλγία ισχύος, όνειρον αυτονομίας. Η «νέα Ρωσσία» του Βλαντιμίρ Πούτιν.

Θέμα: Νοσταλγία ισχύος, όνειρον αυτονομίας. Η «νέα Ρωσσία» του Βλαντιμίρ Πούτιν.
 
Συντάκτης: Απόδοσις στην ελληνική Υπό κ. Γεωρ. Παρασκευά, Υπτγου ε.α.
 
Ημερομηνία καταχώρησης: 20 Σεπτεμβρίου 2007
 


Στο τεύχος του μηνός Φεβρουαρίου 2007 της μηνιαίας εφημερίδος "Le Monde Diplomatique" (Ο Διπλωματικός κόσμος) δημοσιεύεται άρθρον του Ειδικού Απεσταλμένου της κ. Jean-Marie Chauvier, με τίτλο , "Η Νέα Ρωσία" του Βλαντιμίρ Πούτιν.
Τούτο αποτελεί μιαν εμπεριστατωμένη ανάλυση της επικρατούσης πολιτικοκοινωνικής και οικονομικής καταστάσεως στην Ρωσσία, όπου ο Πρόεδρος Πούτιν διανύει την δευτέρα θητεία του. Η επίδραση των οικονομικών και πολιτικών χειρισμών του Ρώσσου Προέδρου έχει μέχρι τώρα αποβεί επιτυχής και η χώρα άρχισε επί των ημερών της διακυβερνήσεώς του να ανακτά βαθμηδόν, τόσον το απωλεσθέν οικονομικόν διεθνές βάρος της, όσον και το πολιτικόν της γόητρον.
Όλα αυτά βέβαια δεν επετεύχθησαν με μεθόδους πολιτικώς αποδεκτές και αναίμακτες αλλά μάλλον με τρόπους μακιαβελικούς, οι οποίοι όπως φαίνεται είναι οι μόνοι που μπορούν να αποδώσουν στο μετασοβιετικό αυτό περιβάλλον.
Μετά από μίαν γενική ανάπτυξη και περιγραφή του επικρατούντος πολιτικού, κοινωνικού και οικονομικού κλίματος στην Ρωσσία, υπό την διακυβέρνηση Πούτιν, ακολουθούν τα κεφάλαια:

- Ποιόν οφελούν τα εγκλήματα;
– Αντικαυκασιανή οχλαγωγία.
– Προς μία τρίτη θητεία.
Η επί μέρους μελέτη των ανωτέρω κεφαλαίων δίδει μία πιο εξειδικευμένη άποψη των επικρατουσών πολιτικών συνθηκών στην Χώρα. Παρουσιάζουν την πραγματικώς πολυποίκιλη κομματική διαστρωμάτωση αναρίθμητων μειοψηφιών, την μεγάλη σιωπηλή πλειοψηφία, η οποία φαίνεται να εύχεται μια τρίτη θητεία του νυν Προέδρου Πούτιν, παρ’ ότι το Σύνταγμα δεν το προβλέπει αλλά και τον μυστικό και υπόγειο πόλεμο, που υποβόσκει κατά της τωρινής ρωσσικής ηγεσίας εκ μέρους, τόσον εσωτερικών, όσον και εξωτερικών πολιτικοοικονομικών συμφερόντων.
Ακολουθεί απόδοσις του άρθρου στην ελληνικήν.

Πότε το ζήτημα της ενέργειας δεν θα έχει παίξει ένα τόσο μεγάλο ρόλο στην διεθνή ρωσσική στρατηγική. Βρίσκεται στην καρδιά της εταιρικής στρατηγικής με την Ε.Ε. Η καγκελάριος Αγγελα Μερκελ που προεδρεύει της Ε.Ε. για έξι μήνες κατέληξε, την 21 Ιαν. να διαμαρτυρηθεί προς τονΠρόεδρον Πούτιν κατά των διακοπών της παραδόσεως φυσικού αερίου, οι οποίες προήλθαν από «παζαρεύματα» μεταξύ Κιέβου, Βαρσοβίας, Μόσχας και Μίνσκ. Στον Καύκασο είναι το πετρέλαιο που προκαλεί την διελκυστίνδα με τις ΗΠΑ, γύρω από το ίχνος των πετρελαιοκοιτασμάτων, που ανιχνεύεται στην Κασπία και την Κεντρική Ασία. Στην ίδια την Ρωσσία μετά τον εξοβελισμό της ομάδος Γιούκου θα κατορθωθεί η «επανεθνικοποίηση» της ενέργειας γύρω από τα μονοπώλια του αερίου (Gaz-prom) και του πετρελαίου (Ros - neft), που θα επεκταθεί μέχρι και στα θαλάσσια αποθέματα υδρογονανθράκων. Επηρεασμένος από υπερφιλελευθερισμό κατά την πορεία της πρώτης θητείας του ο κ. Πούτιν θα εργασθεί λοιπόν κατά την δεύτερη θητεία του για ανασύσταση του Κράτους, μέσα όμως στο πλαίσιο της οικονομίας της αγοράς.

Του ειδικού απεσταλμένου μας Jean - Marie Chauvier
Αποδεικτικό νίκης: Αρχές του 2007 το ΑΕΠ της Ρωσσίας επανήλθεν επιτέλους στο επίπεδό του, του 1990. Μετά την ύφεση της δεκαετίας του 1990, η χώρα γνώρισε εξ έτη αναπτύξεως –με μέσον όρον 6% ετησίως. Στο «μάννα» του πετρελαίου προστίθενται οι επιτυχίες σε άλλους τομείς (μεταλλουργία, αλουμίνιο, εξοπλισμοί, γεωργοκτηνοτροφία), μία δυνατή άνοδος της καταναλώσεως των νοικοκυριών, η ανάκαμψις του δημοσίου εξωτερικού χρέους και επί πλέον εντός των πέντε ετών διπλασιασμός των δαπανών της Παιδείας και τριπλασιασμός αυτών της υγείας. Προς γενικήν έκπληξη κάποιες ρωσικές εταιρείες αναπτύσσονται στην διεθνή καπιταλιστική σκηνή.
Η βελτίωσις όμως είναι εύθραυστη. Πιο πτωχή και πιο ασταθής από την σοβιετική εποχή, η Ρωσσία διψά για επενδύσεις, ώστε να υπερπηδήσει τις αδυναμίες της. Φυγή κεφαλαίων και εγκεφάλων, παρωχημένες υποδομές, καθυστερημένη τεχνολογία έναντι προηγμένης σε άλλες βιομηχανικές χώρες, μείωσις της ελπίδος βελτιώσεως ζωής του πληθυσμού.
Ο οικονομολόγος Ζακ Σαπίρ παρουσιάζει εν τούτοις το 2006 ως «το έτος επαναπροσανατολισμού στρατηγικής». Με την ανάδυση μιας βιομηχανικής πολιτικής γεννημένης από την αντίληψη ότι δεν πρέπει πλέον να εξαρτάται ατιμωρητί από μόνη την στήριξη του αερίου και του πετρελαίου. Εξ ου η αναγκαιότης μιας κρατικής πολιτικής πλέον παρεμβατικής, αντίθετης προς την άποψη διεθνών οργανισμών, και ρώσσων φιλελευθέρων –η αντίφασις καθίσταται έντονη με την χρησιμοποίηση ενός κεφαλαίου σταθεροποιήσεως σχεδόν 80 δισ. δολλαρίων.
Σύμφωνα με τον νέο αμερικανό υπουργό αμύνης Ρόμπερ Γκέϊτς, «ο Βλαντιμίρ Πούτιν προσπαθεί να φέρει την Ρωσσία στο «Status» μεγάλης δυνάμεως και να «κάνει ν’ αναγεννηθεί η εθνική υπερηφάνεια». Μόνον οι δημοσκοπήσεις του δίνουν σ’ αυτό το θέμα την υποστήριξη του 70% έως 80% του πληθυσμού, ιδιαιτέρως στην μεσαία εύπορη τάξη και την αριστοκρατία των καλώς αμοιβομένων εργατών. Κατά την κ. Λίλια Οβτσάκοβα, του Ινστιτούτου Κοινωνικής Πολιτικής, οι πραγματικοί μισθοί φθάνουν το 80% του επιπέδου του 1989 και η κατανάλωσις έχει αυξηθεί στα 167%.
Πρόκειται βέβαια για μέσους όρους, που δεν λαμβάνουν υπ’ όψιν τις κοινωνικές αποκλίσεις ή εάν η πενία μετακυλίεται, παραμένει ενδημική και οι ανισότητες εμβαθύνονται –επειδή η εμπορική λογική δικαιολογείται από τα σοβιετικά κοινωνικά μέτρα προστασίας.
Ο απολογισμός των δέκα πέντε μεταβατικών ετών έπρεπε λοιπόν να αναθεωρηθεί και να διορθωθεί με αυστηρότητα, να συσχετισθεί δε με αυτήν την πελώρια παραοικονομία που παραμορφώνει την οικονομική κατάσταση και καθιστά ασαφή την κοινωνική κατάσταση.
Ο Πρόεδρος Πούτιν δεν έχει τίποτε από έναν Ούγκο Τσάβες ή έναν Έβο Μοράλες. Αντίθετα με τους πόθους της πλειοψηφίας του λαού, δεν έχει επαναπέμψει σε δίκη τις «εγκληματικές ιδιωτικοποιήσεις» της δεκαετίας του 1990, ούτε επανεθνικοποίησε τους ζωτικούς τομείς με την οπτική μιας κοινωνικής οικονομίας της αγοράς. Δεν έχει πλέον καταδιώξει τους «κλέπτες» ολιγάρχες, εκτός εκείνων που έχουν πολιτικές φιλοδοξίες.
Μετά από δισταγμούς μεταξύ υπερφιλελευθερισμού και κρατισμού, επέλεξε ένα συμβιβασμό στερεώνοντας την νέα τάξη ιδιοκτητών, όπως στην Δύση· αποκατάστασις του Κράτους και της κυριαρχίας, ποδηγέτησις των ολιγαρχών αλλά σεβασμός στην οικονομία της αγοράς. Ποία επιτυχία προήλθεν από αυτούς τους χειρισμούς; «Ο διπλασιασμός του ΑΕΠ». Χωρίς εκσυγχρονισμό της οικονομίας θα ήταν μία ελεεινή εκμετάλλευση», εξηγεί ο κ. Λεονίντ Γκρηγκόριεφ, πρόεδρος του Ινστιτούτου ενεργείας και οικονομικών.
Ένα σημαντικό μέρος του πληθυσμού –πρώτα από όλα η νεολαία και τα μέσα ενημερώσεως– δραστηριοποιήθηκε μέσα στην νέα πραγματικότητα: Δηλαδή σε μία Χώρα αναπτυσσόμενη, με πρώτες ύλες και μεγάλη κοινωνική ανισότητα.
Αυτά τα δέκα πέντε έτη έχουν χαθεί για την επιστήμη και η πεπειραμένη γενεά βρίσκεται στην ηλικία συνταξιοδοτήσεως. Η συνολική επένδυση, η οποία συγκεντρώθηκε τα τελευταία πέντε έτη, αντιπροσωπεύει λιγότερο του 20% του ΑΕΠ και το τρίτον των επενδεδυμένων κεφαλαίων του 1990.
Μία μεγαλύτερη στροφή μεσολάβησε κατά το 2003, με την δεύτερη θητεία του κ. Πούτιν, όταν ο τελευταίος εμπιστεύθηκε στους κρατικούς επιχειρηματίες της εκλογής του, τον αποφασιστικό τομέα των υδρογονανθράκων –αναληφθέντος εν μέρει από τους ολιγάρχες, οι οποίοι τους είχαν αποκτήσει με «φιλική τιμή» χάρις στην ιδιωτικοποίηση της εποχής Γιέλτσιν. Εάν η προστασία των στρατηγικών αγαθών δεν παρενέβη στο άνοιγμά τους προς ξένα κεφάλαια– με επίθεση των δημοσίων μονοπωλείων ενεργείας Grazprom και Transneft– αυτό οφείλεται σε μία στρατηγική αποβλέπουσα να αντισταθεί στην πολιτική της «συνθλίψεως» της ρωσσικής ισχύος, που εφαρμόσθηκε από τις ΗΠΑ το 1991.
Αυτή ήταν η ιδέα εξαπλώσεως του ΝΑΤΟ και η δημιουργία εναλλακτικών διαδρομών ενεργείας εν σχέσει προς ρωσσικά δίκτυα. Πέραν τούτων πρόκειται να επαναδομηθεί ένας κοινός οικονομικός ευρασιατικός χώρος μην αποκλείοντας την συμμετοχή της Ευρώπης - Ρωσσίας.
Με την αποτυχία στα νότια του Καυκάσου, αυτή η στρατηγική του Κρεμλίνου κέρδισε πόντους στην Ουκρανία, στην οποία 60% του πληθυσμού αντιτίθεται στην είσοδο στο ΝΑΤΟ, του Καζακστάν και της Λευκορωσσίας. Η Ουκρανία θα πρέπει να απαρνηθεί το «αναχρονιστικό» της καθεστώς και να ανοιχθεί ευρύτερα στα ρωσσικά κεφάλαια. Εν τω μεταξύ, η Μόσχα αναπτύσσει συνεργασία με τηνΚίνα, την Ινδία και τον μουσουλμανικό κόσμο. Ο Πρόεδρος Πούτιν διατηρεί –με την ευκαιρία των εγκαινίων ενός κέντρου στρατιωτικών πληροφοριών (GRU) την 8 Νοεμβρίου– μία ενοχλητική συζήτηση επί της διεθνούς καταστάσεως, καταγγέλοντας τις «μονομερείς δράσεις» των ΗΠΑ, τα νέα στρατηγικά συστήματα εξοπλισμών που προβλέπουν «προσχεδιασμένη ανταπόδοση» και την εξωτερική υποστήριξη της τρομοκρατίας στην Ρωσσία.
Ποιόν οφελούν τα εγκλήματα;
Ένα αριθμός δημοσιογράφων έχουν ερμηνεύσει ομοφώνως και πολύ απλά την σειρά κακουργημάτων το φθινόπωρο του 2006. Το Κρεμλίνο εξάλειψε τους αντιπάλους του. Μόλις αποκαλύφθηκε η περίπλοκη υπόθεση, εξαφανίσθηκε δια μιας από τα ΜΜΕ. Ο ρωσσικός τύπος ο ίδιος συνεχίζει μόνος να εξερευνά τα περιπεπλεγμένα ίχνη. Παρατηρηταί υπογραμμίζουν μερικές συμπτώσεις. Ο δολοφόνος της δημοσιογράφου Άννας Πολιτόβσκαγια εμφανίζεται την 7ην Οκτωβρίου, ημέρα επετείου του κ. Πούτιν και τότε που πραγματοποιεί στην Γερμανία ένα σημαντικό ταξίδι για τις Ευρω-ρωσσικές σχέσεις. Ομοίως ο θάνατος την 23 Νοε. από δηλητηρίαση του Αλεξάντερ Λιτβινέγκο –παλαιού πράκτορος της Ομοσπονδιακής υπηρεσίας Ασφαλείας και ενόπλου συνοδού του ολιγάρχη Μπόρις Μπερεγόφσκι– συμπίπτει με την ρωσσοευρωπαϊκή διάσκεψη κορυφής στο Ελσίνκι.
Άλλοι φόνοι πλήττουν την καρδιά της ισχύος: Εκείνοι της 13 Σεπτ. του αντιπροέδρου της Κεντρικής Τράπεζας Αλεξ. Κοζλόφ και τα μέσα Οκτωβρίου του Αλεξ. Πλοχίν, διευθυντού στην τράπεζα εξωτερικού εμπορίου. Αυτοί οι δύο έπαιζαν νευραλγικό ρόλο στην στρατηγική του κ. Πούτιν. Οπρώτος στην πάλη κατά του οργανωμένου εγκλήματος, ο δεύτερος με την συμμετοχή του στον τομέα Ευρωπαϊκής αεροναυπηγικής. Την 24 Νοε. ο «πατήρ» των ρωσσικών μεταρρυθμίσεων κ. Εγκόρ Γκαϊντάρ πέφτει θύμα στο Δουβλίνο, μιας ασθενείας, που αυτός ο ίδιος κατατάσσει σ’ αυτήν την «σειρά».
Ο πρώην αναπληρωτής Πρωθυ¬πουργός Ανατόλι Τσουμπάϊ εξετάζει επίσης την δυνατότητα ενός κινήματος κατά του Κρεμνλίνου και των πιθανών σχέσεών του με την Δύση, κατηγορώντας τον κ. Μπερενόφσκυ –μια υπόθεση ανακληθείσα από το παρελθόν. Στην ερώτηση: «Σε ποίον οφελεί το έγκλημα;» δεν μπορεί κανείς και σε καμμία περίπτωση ν’ απαντήσει. Κατά τον κ. Πούτιν –σύμφωνα με τον ιταλό ειδικό Ζουλιέττο Κιέζα– όλες αυτές οι δολοφονίες αντιπροσωπεύουν «μία καθαρή προσπάθεια να δυσφημισθεί η Ρωσσία, να τεθεί στην θέση του κατηγορουμένου. Τούτο είναι χρήσιμο σε κάποιους κύκλους στην Ρωσσία, στην ΕΕ και κάποια μέλη της διοικήσεως Μπούς».
Γεγονότα από το 1993 (η χρησιμοποίηση αρμάτων κατά του Κοινοβουλίου) και η «οπισθοδρόμηση της δημοκρατίας» δεν έχουν καταδικασθεί με απέχθεια παρά από λίγους. Διακριτική, κατά την διάρκεια των δύο πολέμων στην Τσετσενία, η Δύσις, άρχισε να εκφέρει γνώμη... μετά από το αιφνίδιο κτύπημα που καταφέρθηκε το 2003 στην ιδιωτική πετρελαϊκή ομάδα (group) Γιούκο. Μόνον μία εκδοχή επανεμφανίζεται σπανίως στον τύπο, κατά την οποία ετοιμαζόταν να συγχωνευθεί με την Sibneft και προπαρασκευάζετο με την Exxon - Mobil και Chevron - Texaco η μαζική είσοδος αμερικανικών κεφαλαίων στα πετρέλαια της Σιβηρίας, τούτο δε την παραμονή του πολέμου στο Ιράκ.
Αυτό υπήρξε το πρώτο βήμα προς την «επανεθνικοποίηση» της ενέργειας επί ζημία μερικών ρωσσικών συμφερόντων και επιμελώς συγκεκαλυμένων ξένων. Ο κ. Πούτιν έστρεψε τότε καταφανώς την πλάτη στην υπερφιλελεύθερη πορεία τύπου Χιλής, την προταθείσα από τον σύμβουλό του Αντρέϊ Ιλιάνοβ, ο οποίος παραιτήθηκε τέλος 2005 εκστομίζοντας: «Η Ρωσσία έγινε μία άλλη χώρα, δεν είναι πλέον ελεύθερη».
Στην «αντιρωσσική σύνοδο κορυφής» του Βίλνιους, τον Μάιο του 2006, ο αμερικανός αντιπρόεδρος Ρίτσαρντ Τσένυ καταγγέλει «αυταρχική παρέκκλιση». Στην κατάταξη των κρατών αναλόγως των οικονομικών ελευθεριών, η Ρωσσία κατατάσσεται στην 102α θέση, επί 130. Η Διεθνής Διαφάνεια την τοποθετεί επί κεφαλής των διεφθαρμένων χωρών. Σχετικά με θέματα ελευθερίας Τύπου, οι Ρεπόρτερς χωρίς Σύνορα την κατατάσσουν στην 147η θέση επί 168 μετά το Σουδάν και την Ζιμπάμπουε! Είναι αλήθεια ότι κάποια «επέμβασις» αγγίζει τα τηλεοπτικά μέσα και τις λαϊκές εφημερίδες, ενώ ο τύπος της ελίτ παραμένει πολύ φιλελεύθερος κι ελεγχόμενος με ιδιαίτερο τρόπο λίγο, κατά τον κ. Μπερεζόφσκυ– ο οποίος προ ολίγου παραιτήθηκε από το διάσημο «group» Kammersant «πλατφόρμα» της ιδεολογίας του εμπορίου στην δεκαετία του 1990. Στο ίδιο πνεύμα, το κράτος υποβάλλει τους μη κυβερνητικούς ρωσσικούς και ξένους οργανισμούς σ’ ενισχυμένον έλεγχο.
«Μαλακός αυταρχισμός» διαγιγνώσει ο κ. Γκαϊντάρ, ο οποίος στην εποχή Πούτιν διακρίνει δύο φάσεις. Από το 2000 έως το 2002 επιδίωξις μεταρρυθμίσεων με ένα Κοινοβούλιο και μέσα ανεξάρτητα, υπό την επίδραση σχετικώς ανεξαρτήτων οργανισμών επιχειρηματιών. Κατά το 2003 -2004 μετασχηματισμός προς μία δημοκρατία «διακοσμητική» και «κατευθυνόμενη» μέσα στην οποία κυβερνήτες και πρόεδροι δημοκρατιών δεν είναι πλέον εκλεγόμενοι αλλά διοριζόμενοι. Τολμηρότερος ο κ. Γκάρυ Γκασπάροφ εκτιμά ότι ο κ. Πούτιν «με κάποιες μικρές παραλλαγές έχει επανεγκαταστήσει το Σοβιετικό Σύστημα» και πραγματοποιεί το όνειρο Γκορμπατσώφ: Ένα αυταρχικό καθεστώς με περιορισμένες μεταρρυθμίσεις. Αυτός θα είναι ο «Μουσολίνι της Μόσχας». (Κατά την Wall Street Journal, N.Y. της 21 Δεκ. 2004). Ο ηγέτης της κινήσεως για τα ανθρώπινα δικαιώματα κ. Λεβ Πονομάρεβ δεν αποκλείει την πιθανότητα ενός... «ναζιστικού κινήματος».
Η 7η Νοεμβρίου παραμένει η ημέρα επετείου (όχι επίσημη) της Οκτωβριανής επαναστάσεως του 1917. Κατά το 2006 η κομμουνιστική παρέλαση απαγορεύθηκε. Οι διαδηλωτές του Κομ/κού κόμματος του κ. Γκουενάντι Ζιουγκάνωφ πρέπει να κάνουν χρήσιν μόνον των πεζοδρομίων κάτω από αυστηράν αστυνομική επίβλεψη του χώρου συγκεντρώσεως που τους έχει εγκριθεί. Είναι δέκα χιλιάδες, οι περισσότεροι ηλικιωμένοι αλλα με την ενίσχυση νέων ριζοσπαστών, κομμουνιστικής νεολαίας, εμπροσθοφυλακής Ερυθράς νεολαίας, εθνικού κόμματος Μπολσεβίκων του Έντουαρντ Λιμάνοβ, «η μπολσεβικική Επανάστασις», κερδίζει σε λαϊκότητα στις νέες γενιές.
Για να αντικαταστήσει την παράδοση της 7ης Νοεμβρίου ο κ. Πούτιν καθιέρωσε μία νέα εορτή, της 4ης Νοεμβρίου, ημέρας εθνικής ενότητος. Συγκεντρώνει στο Κρεμλίνο τους αντιπροσώπους των θρησκειών και της παγκόσμιας ρωσσικής διασποράς, μεταξύ των οποίων κι ο πρίγκηψ Ντιμήτρι Ρωμανώφ, απόγονος της εκδιωχθείσης δυναστείας το 1917, «είναι ο πρώτος εορτασμός ενός γεγονότος της προσοβιετικής εποχής».
Η 4η Νοεμβρίου 1612 είναι κατά παράδοση η ημέρα απελευθερώσεως τυ Κρεμλίνου από τους Πολωνούς, το τέλος του «καιρού της διχόνοιας» (1598-1612) και το πρελούδιο της αναρρήσεως του Μιχαήλ 1ου Τσάρου της δυναστείας των Ρωμανώφ (21 Φεβ. 1613). Παράξενος συμβολισμός: θα πρέπει εκ νέου ν’ απελευθερώσει την Ρωσσία από τους κατακτητές της και τις ανωμαλίες; Θα της δώσει ένα Τσάρο;
Εντελώς άλλο, είναι η αντίληψη που έχουν οι φασίστες για την «απελευθέρωση». «Η Ρωσσία στους Ρώσσους!» ουρλιάζουν την 4η Νοε. 2005, μεταξύ «Sieg heil! ρυθμικά στα γερμανικά και με τον χιτλερικό χαιρετισμό». «Ποτέ πια ντροπιασμένοι», αποφασίζει ο δήμαρχος της Μόσχας Γιούρι Λουζκόφ, ο οποίος απαγόρευσε αυτήν την ,Ρωσσική πορεία» την 4η Νοε. 2006. Οκτώ χιλιάδες αστυνομικοί κινητοποιηθέντες διαλύουν σκηρότατα μερικούς νεοναζί έξω από τους σιδηροδρομικούς σταθμούς και το μετρό. Οι κατισχυμένοι παληκαράδες αναγκάζονται να κρατούν τον θυμό τους.
Αντικαυκασιανή οχλαγωγία
Αυτή η αναταραχή αναζωογονεί την «Κίνηση κατά της παράνομης μετανάστευσης» του κ. Αλεξ. Μπέλοβ, το «Κόμμα της Εθνικής Ισχύος της Ρωσσίας» του κ. Αλεξ. Σεβαστιάνοβ, την «Ένωση Σλάβων» (με σήμα το SS, αντικείμενον αγρίας αντιπαραθέσεως) και την «Ρωσσική Εθνική Ένωση», η οποία αυτή την φορά έλαβε εντολή να μη φέρει αγκυλωτούς σταυρούς.
Αυτές οι ομάδες εποφελούνται από την ενίσχυση της Κινήσεως Ορθοδόξων θρησκευομένων (η Εκκλησία τους έχει αποδοκιμάσει) καθώς και από την ομάδα Κοζάκων. Άλλη υποστήριξις. Εκείνη του κ. Ντιμήτρι Ρογκοζίν, ηγέτου του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος (Ροντίνα - Πατρίς), ένας σχηματισμός εκλογικά πλουραλιστικός, δημιουργημένος το 2003, όπου τα αριστερά του στοιχεία έχουν απομακρυνθεί καταγγέλοντας την ξενοφοβική παρεκτροπή.
Όσο ως προς τον αρχισυντάκτη της εβδομαδιαίας Ζαύτρα Αλεξ. Προχάνοβ συγγραφέας με επιρροήν ανήκοντα στην νέα ευρωπαϊκή αριστερά, καλεί σε κυνήγι των «μαφιόζων» Αζέρων. Πόσοι είναι όλοι αυτοί; Το πολύ τρείς χιλιάδες...
Μέσα σε ένα έθνος 450 εκατομ. κατοίκων, εκτιμούν τον αριθμό των συμπαθούντων «φασιστών» και των «skins» σε περίπου 5000 άτομα. Αυτό που κυρίως ανησυχεί, είναι η βιαιότης των πράξεών τους, συχνά φονική και η απήχηση της δημαγωγίας τους εναντίον της μεταναστεύσεως. Πάντοτε, σύμφωνα με πηγή προσκείμενη στο Κρεμλίνον, το «ήμισυ» των διαδηλωτών της 4ης Νοε. ήταν... πράκτορες των υπηρεσιών ασφαλείας». Κάποιοι δε υπεύθυνοι της αστυνομίας σκέπτονται, όπως οι τσαρικοί προκάτοχοί τους να «χρησιμοποιήσουν ή υποκινήσουν λαϊκές κινήσεις για να αντιμετωπίσουν τους επαναστατικούς τρομοκράτες».
Με τον εορτασμότης 7ης έως κι εκείνον της 4ης Νοε. υποβοηθείται μια έξαρσις πατριωτισμού. Εάν το Κομ/κό Κόμμα και η Εθνικοπατριωτική Ένωσίς του ομολογούν την νοσταλγία για την Ε.Σ.Σ.Δ., έχουν ξεπερασθεί από την ανερχόμενη παλίρροια μιας νέας γενιάς, που ανετράφη στο σχολείο του άκρατου καπιταλισμού σε περιοχές κατεστραμμένες, με στρατηγικές για την επιβίωσή τους και την κλασσική έρευνα γι’ αποδιοπομπαίους τράγους.
Ενδεικτικόν συγκρούσεως η αντικαυκασιανή οχλαγωγία της 1ης Σεπτ. 2006 στην Κονοπόγκα, μία πόλη της Καρελίας. Ρατσιστικό πογκρόμ; Μία έρευνα του πολιτειολόγου Μαξίμ Γκρηγκόριεφ εισηγείται ότι η κρίσις υπήρξε λιγότερο «διεθνική» από ό,τι κοινωνική. Οι κάτοικοι λέγουν ότι κατατάσσει τα αίτια κατά σειράν: Την μεγάλη πτώχια (24%), εγκληματικότητα (19%), την ανεργία (16%), την τρομοκρατία (13%), τα προβλήματα εκπ/σεως υγειονομικής περιθάλψεως, κατοικίας (13%) και διαφθοράς υπαλλήλων (9%). Οι συγκρούσεις μεταξύ εθνοτήτων προσεγγίζουν εσχάτως το 2%!
Οι τελευταίες όμως είναι κυρίως οι περισσότερον προβαλλόμενες από τα ΜΜΕ. «Διότι είναι εύκολο να χαρακτηρίσουν ως εθνικό πρόβλημα όλα τα άλλα προβλήματα», ομολογούν οι της Ισβέστια. Αλλά οι αρχές θέλουν επίσης να εκπληρώσουν τις υποσχέσεις τους στους αυτόχθονες εμπόρους. Υπό την κάλυψη του εκσυγχρονισμού και της υγιεινής θέτουν νέα ποσόστωση για την χονδρική και την λιανική αγορά, κάτι που επενόησαν οι Καυκάσιοι. Επί πλέον κατά την αντίληψη των υπηρεσιών ασφαλείας συνδέονται οι εθνικές ομάδες (όχι ρώσσοι) με αγορές και εγκληματικότητα.
Πώς ν’ αποφευχθούν οι νέες ασχημίες ξενοφοβίας, θρεμένες από τις τελευταίες εκτοπίσεις εκατοντάδων Γεωργιανών; Επισήμως ο Πρόεδρος εμφανίζεται πάντοτε ως Πρόεδρος μιας Ομοσπονδίας πολυεθνικής και πολυθρησκευτικής. Πάντοτε η ακεραιότητα της Ρωσσικής χώρας και τα γεωπολιτικά συμφέροντα της Μόσχας δικαιολογούν τις «αντιτρομοκρατικές επιχειρήσεις» μιας μεταδοτικής αγριότητας, της οποίας η Τσετσενία παραμένει το αρχέτυπο.
Σε μία χώρα όπου ο ένας στους πέντε είναι μουσουλμάνος, «ο κίνδυνος εθνικών ακροτήτων υφίσταται», τονίζει ο πρόεδρος του Ταρταρστάν κ. Μιντιμέρ Χαϊνιέφ. «Για ένα τέτοιο πολυεθνικό κράτος αυτό είναι άκρως επικίνδυνο».
Πρέπει ν’ αντιδράσουμε στην ελάχιστη εκδήλωση σωβινισμού». Ο δε πρώην πρωθυπουργός Εβγκένι Πριμακώβ διαβεβαιώνει ότι οι ρώσσοι μουσουλμάνοι δεν είναι μετανάστες, όπως σε πολλές δυτικές χώρες αλλά αυτόχθων πληθυσμός. Δεν είναι άλλο κράτος, του οποίου ο πληθυσμός είναι στην πλειοψηφία του χριστιανικός και στην μειοψηφία του μουσουλμανικός... Αυτός ο πληθυσμός είχε συνυπάρξει στην Ρωσσία, είναι πολιτιστικά αλληλοεπηρεασμένος, ο οποίος είχε σχηματίσει μία γνήσια κοινότητα. Ταυτοχρόνως είναι και μια μοναδική κατάσταση για την Ρωσσία, που αποτελεί γέφυρα μεταξύ Ευρώπης και Ασίας».
Η νέα ταυτότητα της Ρωσσίας θα είναι «RossiisKaya», δηλ. ρωσσική με την έννοια του πολυεθνικού πολίτη ή «Rousskaya» με τη αποκλειστική έννοια του εθνικού πολίτη: Το ζήτημα παραμένει ανοικτό και η προοπτική μιας μαζικής μεταναστεύσεως το καθιστά δυσεπίλυτο.
Την 30 Οκτ. 2006 η «Ενωμένη Ρωσσία» (ER) συνεκάλεσε συνέδριο στο Αικατερίνενμπουργκ. Το κόμμα αυτό τοποθετημένο στην κεντροαριστερά ήλπιζε να αποκτήσει την απόλυτη πλειοψηφία. Ο Πρόεδρός του Μπόρις Γκρύσλοβ το δηλωνει «ηγετικό κόμμα» και θέλει να το βλέπει επί κεφαλής της Χώρας για είκοσι χρόνια. Θα υιοθετήσει μίαν «ιδεολογία φιλελευθερο-συντηρητικής μορφής» σε συνδυασμό με την «κυριαρχούσα δημοκρατία»1. Πρόκειται για είδος παραδόξου συνενώσεως προς «επίτευξιν της προεδρικής πλειοψηφίας».
Απευθυνόμενος στην Ομοσπονδιακή Συνέλευση τον Απρίλιον 2005 ο κ. Πούτιν, παρουσίασε μίαν ανάλυση της μετασοβιετικής αλλαγής, που εσκανδάλισε την Δύση. Την ξαναδιαβάζουμε:
«Πρέπει ν’ αναγνωρίσουμε ότι η πτώσις της ΕΣΣΔ υπήρξε η μεγαλύτερη γεωπολιτική καταστροφή του αιώνος. Δεκάδες εκατομμύρια πολιτών και συμπατριωτών μας βρέθηκαν εκτός των ορίων της ρωσσικής χώρας. Η επιδημία της διαλύσεως εξαπλώθηκε στην Ρωσσία. Οι οικονομίες των πολιτών υποτιμήθηκαν, τα παλαιά ιδανικά καταστράφηκαν, αριθμός ιδρυμάτων (ινστιτούτων) ή εταιριών διασκορπίσθηκαν ή μεταρρυθμίσθηκαν στο άψε-σβύσε. Η ακεραιότητα της χώρας εβλάβη από τρομοκρατικές παρεμβάσεις και την συνθηκολόγησιν που ακολούθησε στο Χασαβιάρτ. (Η κατάπαυσις πυρός το 1996, που ακολούθησε την νίκη των Τσετσένων αυτονομιστών). Οι ομάδες των ολιγαρχικών που κατέκτησαν απεριόριστη δύναμη στα μέσα πληροφοριών δεν εξυπηρετούσαν παρά τα καθαρώς συντεχνιακά τους συμφέροντα. Έγινε δεκτή σαν «κάτι φυσικό» η αθλιότητα των μαζών. Όλα αυτά συνετελέσθησαν υπό την κάλυψη της βαθειάς οικονομικής υφέσεως, της οικονομικής ασταθείας και της παραλύσεως στην κοινωνική σφαίρα».
Εκτιμούν ότι αυτή η ανάλυση προδίδει ένα «πνεύμα ισχύος». Ο θεωρητικός της ιδεολογίας αυτής Βλαντισλάβ Σουρκόφ, περιπαίζει αυτούς που θα ήθελαν την Ρωσσία μια φυσική εθνογραφική δεξαμενή. Παρουσιάζει την «κυριαρχούσα δημοκρατία» ως την επικράτηση της «δικαιοσύνης για τον κάθε ένα και για την Ρωσσία μέσα στον κόσμο». Απορρίπτει δε την κλειστή κοινωνία του σοβιετοκορεατικού τύπου, όπως και την μεταμόρφωση της χώρας σε δεξαμενή πρώτων υλών για τις διεθνείς εταιρίες.
Με βιαιότητα επιλαμβάνεται της «off-shore» αριστοκρατίας που είχε οργανώσει την απομύζησιν της οικονομίας, μία φυγή κεφαλαίων της τάξεως των 800 έως 1000 δισ. δολλαρίων, μεταφερθέντων μυστικά προς περίπου εξήντα χιλιάδες εταιρίες «off-shore».
Αντίθετα από τις αμερικανικές ελίτ, εκείνες της Ρωσσίας, προσθέτει ο κ. Σουρκόφ, στερούνται εθνικού αισθήματος. Ζουν στο εξωτερικό, όπου εσπούδασαν τα παιδιά τους και διαχειρίζονται τις περιουσίες τους στην Ρωσσία, όπως τις φυτείες.
Προς μία τρίτη θητεία
Την 16η Δεκ. 2006, το κόμμα της «Ενώσεως Αριστερών Δυνάμεων (SPS)», καθόρισε τις θέσεις του. Οι νέοι διευθύνοντες Λεονίντ Γκούλμαν και Νικήτα Μπέλυ διεκύρηξαν την αισιοδοξία τους: «Θέτουμε σφραγίδα στο κάλυμα των επιτευγμάτων του καπιταλισμού στην Ρωσσία και στην επιδίωξη των μεταρρυθμίσεων της δεκαετίας του 1990, προς το συμφέρον όλων των πολιτών». Αλλά από τις εκλογές του 2003, το SPS και το κόμμα IABLOKO, εξ ίσου φιλελεύθερο, δεν διαθέτουν πλεον αντιπροσώπους στην Δούμα. Αντιθέτως οι μετριοπαθείς φιλελεύθεροι διατηρούν τις θέσεις κλειδιά στην κυβέρνηση – κ.κ. Γκουέρμαν Γκρέφ στην οικονομία και τις μεταρρυθμίσεις, ο Αλεξέϊ Κουντρίν στα δημοσιονομικά.
Στα μέσα Νοεμβρίου 2006, οι ιδρυταί του SPS και «Φιλελεύθερη Ρωσσία» συνενώθησαν σε ένα σύνολον. Εκεί ξαναβρήκαν το λεπτό άνθος των διανοουμένων δημοκρατών και της κινήσεως ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ήτοι την κ. Λουντμίλλα Αλεξέγιεβνα, πρόεδρον της ομάδος Ελσίνκι, τον κ. Αλεξέϊ Σιμόνοφ του ιδρύματος Glassnost, τον ιστορικό Γιούρι Αφανάσιεφ, παλαιόν ηγέτη των «Γιελτσινικών» Δημοκρατική Ρωσσία. Την κοινωνιολογο Τατιάνα Ζασλάβσκαγια, πρωταγωνίστρια της Perestroika. Τους κ. Λεβ Γκούντκοφ και Μάρη Ούρνοφ, τους πολιτειολόγους Ιγκόρ Κλιάμκιν και Τατιάνα Κούτκοβιτς. Τον φυσικό Γκουεόργκ Σατάροβ, πρόεδρον του ιδρύματος Indem, συνδεδεμένον με τα αμερικανικά ιδρύματα και πρωταθλητήν της πόλης κατά της διαφθοράς. Τους οικονομολόγους Εβγκένι Λασίν και Αντρέϊ Ιλαριόνοβ. Στους πάγκους των βιβλιοπωλείων φιγουράρουν πλέον των βιβλίων των συγγραφέων της ανάπτυξης αυτά των δύο ξένων: Μίλτον Φρήντμαν και Φρήντριχ Χάϊεκ.
Μία ελίτ του 5% είναι αποφασιστική για το υπόλοιπον του πληθυσμού, εξηγούσε ο κ. Σατάρωφ. Το κακό είναι ότι οι φιλελεύθεροι δεν αποτελούν πλεόν σύνολον... Θα βοηθούσαν αναλόγως τούτου σε μια επιστροφή της μυθολογικής αυταρχικής συνειδήσεως του ρωσσικού λαού. Η επιθετικότητα και η αναζήτησις εξωτερικών εχθρών θα αντιπροσώπευε μία «νευρωτική αντίδραση μιας αυταρχικής συνειδήσεως σε μία κατάσταση στην οποία δεν κυριαρχεί», και όπου οι ιθύνοντες θα εδραστηριοποιούντο τελικά, ώστε να διαδοθεί στην χώρα ένας «ισχυρός ασαφής αντιφιλελευθερισμός». Τούτο πράττοντας ο κ. Πούτιν θα έπαιζε τον μαθητευόμενο μάγο θέτοντας επί της δυνάμεως της αδρανείας του σοβιετικού διεθνισμού, τον κίνδυνο ν’ απορριφθεί της εξουσίας. Η φιλελεύθερη κριτική στρέφεται επίσης κατά των παρεκτροπών της εξωτερικής πολιτικής:Όπως αποστάσεις από τον δημοκρατικόν πόλεμο στο Ιράκ, φιλοφρονήσεις προς το Ιράν και την Συρία, «προδοσία» κατά τους Ισραηλινούς, (η πρόσκληση της Χαμάς στην Μόσχα), σύμπλευση με τον σοσιαλιστή Τσάβες και άλλους αντιαμερικανούς.
Οι ριζοσπαστικότεροι δημοκρατικοί του Κασπάροφ αναλαμβάνουν δράση. Ένα περίεργο συνονθύλευμα σχηματίσθηκε γύρω από το «Ενωμένο Αστικό Μέτωπο» (OGF), το οποίον περιλαμβάνει τους νέους φιλελευθέρους του Iabloko, εκείνους του κ. Γρηγόρη Ιαβλίνσκι, τους εθνικομπολσεβίκους και τους σταλινικούς εργατικούς του κ. Βίκτωρ Ανπίλοφ, χωρίς να ξεχνούμε τους «ανθρωπιστές» συναθροισμένους στο αστικό πανρωσσικό Κογκρέσσο. Δεξιοί φιλελεύθεροι και διάφοροι αριστεροί προσανατολίζονται προς μίαν ιεράν ένωση εναντίον του καθεστώτος του κ. Πούτιν. Την 16 Δεκ. 2006 συγκεντρώθηκαν όλοι μαζί, δύο χιλιάδες, να διαδηλώσουν...
Στο περιθώριο των G8, τον Αύγουστο του 2006 αυτοί οι δεξιοί φιλελεύθεροι και αυτοί οι αριστεριστές ενώνονται με την έννοια του Φόρουμ. Μία άλλη Ρωσσία γενναιόδωρα χρηματοδοτούμενη από το αμερικανικόν ίδρυμα (NED)Εθνική Προικοδότηση για Δημοκρατία, έφθασε να διεκδικεί μέχρι... και την απομάκρυνση του ιδίου της του Κράτους από το «κλαμπ» των μεγάλων.
«Πολιτικώς», δήλωσε ο κ., Κασπάροβ, «η Ρωσσία δεν μπορεί να ανήκει στο G8, διότι εν αντιθέσει προς άλλα μέλη δεν είναι δημοκρατία. Οικονομικώς δεν ανταποκρίνεται πλέον στα κριτήρια διότι βρίσκεται μακράν του φιλευθέρου συστήματος και υιοθετημένη φανερά από άλλες χώρες. Εδώ το Κράτος δεν παύει ν’ αυξάνει τον ρόλον του παντού». Το Φόρουμ κατάφερε να γίνει δεκτό από την υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑκ. Κοντολίζα Ράις και από τον Βρετανό Πρεσβευτή κ. Τόνυ Μπρέν, που αμφότεροι δραστηριοποιούνται στην υποστήριξη προς τους «σχισματικούς».
Ο κ. Ιλαριόνοβ, πιστεύει ότι είναι «ο Πούτιν (ο οποίος) κηρύσσει τον πόλεμο (ψυχρό) κατά της Δύσεως». Ο κύριος του Κρεμλίνου θα έπρεπε να δεχθεί την προσφορά φιλίας και εταιρικής στρατηγικής που διατυπώθηκαν από τον Αντιπρόεδρον κ. Τσένυ στο Βίλνιους και ν’ αναγνωρίσει τον οφέλιμο ρόλο των αμερικανικανικών ιδρυμάτων στην μετά - ΕΣΣΔ. Για την φιλελεύθερη Ρωσσία οι κρατούντες «δεν μπορούν να καταλάβουν ότι το σύστημα του δυτικού Κράτους είναι το δημοκρατικό πνεύμα ενώ το ρωσσικό σύστημα είναι αυταρχικό (...) Οι δυτικές χώρες δεν έχουν ποτέ αποκρύψει ότι επιδιώκουν την προώθηση της Δημοκρατίας για να εξασφαλίσουν τα εθνικά τους συμφέροντα. Γι’ αυτές είναι ένα και μοναδικό πράγμα. Η δημοκρατία δεν είναι μόνο το καλύτερο μέσον αναπτύξεως αλλά εγγύηση της ειρήνης και εργαλείον ασφαλείας για την δημοκρατική συμμαχία των Κρατών» (Argumenty ifakty, No 49, Moscou, Δεκ. 2006).
Περιφερειακές εκλογές τονΜάρτιο 2007, νομοθετικές την 2 Δεκ. 2007, προεδρικές την 2 Μαρτίου 2008. Η νίκη των ευνοϊκών προς τον κ. Πούτιν δυνάμεων είαι προβλέψιμη. Όπως και η αμφισβήτηση των αποτελεσμάτων από τους αντιπάλους τους στην Ρωσσία και την Δύση. Οκ. Μπερεζόφκσυ προανήγγειλε την περιρρέουσα ατμόσφαιρα.
«Το νυν καθεστώς δεν θα επιτρέπει ποτέ τίμιες εκλογές, τούτο διότι δεν υπάρχει παρά ένα ζήτημα: η κατάληψη της εξουσίας δια της ισχύος». Αυτός ο διάσημος πολεμιστής της «δημοκρατικής επαναστάσεως» ευεργετείται στο Λονδίνο όπου διαμένει ως πολιτικός πρόσφυγας.
Παραμένει κάτι άγνωστο. Δύο τρίτα των Ρώσσων θα ηύχοντο αυτό που το Σύνταγμα δεν επιτρέπει. Ο κ. Πούτιν να επιζητήσει μία τρίτη εντολή - θητεία. Ανησυχούν για την αποχώρησή του καθ’ όσον οι μέλλοντες να τον διαδεχθούν παραμένουν σχεδόν άγνωστοι. Πιθανολογούν επί νέων ενεργειών, στις οποίες θα μπορούσε να προβεί, ο «πατέρας της σταθεροποιήσεως» –μιλούν για προεδρία του κόμματος ER (Ενωμένη Ρωσσία) ή αυτήν της Γκαζπρόμ. Ποίαν πολιτική θα διεξαγάγει για την αντιμετώπιση των προκλήσεων τις οποίες αντιπροσωπεύει, η δημογραφική κρίση, η είσοδος στον παγκόσμιο οργανισμό εμπορίου ή τα θέματα πετρελαίου; Η Ένωση για την προεδρική πλειοψηφία στερείται ακόμη μιας πυξίδας κι ενός γνησίου κοινωνικού προγραμματισμού. Τί θα απογίνουν αυτοί οι οπαδοί χωρίς τον τωρινό πρόεδρο στην κυβέρνησή τους;
Το σενάριο μιας ομαλής διαδοχής δεν έχει λοιπόν εξασφαλισθεί. Νέα «εξαιρετικά θηράματα», οι εντάσεις με την Δύση, τα κατορθώματα των ΗΠΑ για τον εκδημοκρατισμό της μείζονος Μέσης Ανατολής, μία πιθανή σύρραξις στον Νότιο Καύκασο και τα μετά Μπούς στην Ουάσιγκτων, θα μπορούσαν να αλλάξουν τα δεδομένα. Τα χαρακτηριστικά του καθεστώτος και η θέσις στον κόσμο θα καθορισθούν. Μία δεύτερη «Νέα Ρωσσία» εγκυμονείται.
Παραπομπές:
1. Η «κυριαρχούσα δημοκρατία» έχει την έννοιαν ότι η εδρεύουσα στο Κρεμλίνο Ρωσσική Δημοκρατία θα ηγείται των άλλων ομοσπόνδων δημοκρατιών, ένα είδος επικυριαρχίας.

Δελτίο Τύπου

ΣΕΕΘΑ - Η Στρατιωτική παιδεία σε συνδυασμό με την Στρατιωτική και Ακαδημαϊκή Εκπαίδευση στις Στρατιωτικές Σχολές
Δημιουργία και σχεδιασμό από:   Website design, programming, implementation, and hosting services
Powered by Elxis - Open Source CMS.  Copyright (C) 2006-2014 Elxis.org. All rights reserved.