Ο Παραλογισμός του Λογικού.

Θέμα: Ο Παραλογισμός του Λογικού.
 
Συντάκτης: Αρης Διαμαντόπουλος, Υποστράτηγος ε.α. - Ψυχολόγος, Διδάκτορας Φιλοσοφίας
 
Ημερομηνία καταχώρησης: 16 Νοεμβρίου 2007
 

Αν και το θέμα τ’ οποίον πρόκειται να μας απασχολήσει αφορά την παιδεία και θα μπορούσε να έχει ως τίτλο «το λογικό της παιδείας», εν τούτοις τέθηκε ο παραπάνω τίτλος, γιατί εκεί προς τον παραλογισμό θέλει να οδηγηθεί η παιδεία μας από μία μειοψηφία της κοινωνίας μας.
Είναι γεγονός ότι η παιδεία μας χρειάζεται μία βαθύτερη αναδόμηση για τον εκσυγχρονισμό της σε όλες τις διαβαθμίσεις αυτής, ώστε να εκπληρώνονται οι σκοποί που ετέθησαν γι’ αυτήν από τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη και οι οποίοι είναι:
Η αγωγή της ψυχής, η άθληση του σώματος, η καλλιέργεια του πνεύματος και η σύνδεση της με την αγορά εργασίας (να είναι χρήσιμη).
Με τον μόλις ψηφισθέντα νόμο, για την ανωτάτη παιδεία, εγένετο μία καλή αρχή για τον εκσυγχρονισμό αυτής με την εισαγωγή της αυτοδιοίκησης και της αξιολόγησης των πανεπιστημίων μας και της διασύνδεσης αυτών με την αγορά εργασίας σε κάποιο βαθμό.
Ένας νόμος, ο οποίος υπήρξε αποτέλεσμα πολύμηνων διαλόγων απ’ όλους τους ενδιαφερόμενους και ο οποίος, σύμφωνα με τις δηλώσεις της υπουργού παιδείας, ήταν ανοικτός σε διάλογο μέχρι του χρόνου της ψήφισης του από την Βουλή.
Επί πλέον δε, απ’ όσα μπορούσα να παρακολουθήσω στον τύπο, ανταποκρίνεται επί το πλείστον, στις εισηγήσεις των ακαδημαϊκών, μεγάλου αριθμού καθηγητών πανεπιστημίων του εξωτερικού και της χώρας μας, ως και των πρυτάνεων μετά των οποίων εγένοντο επανειλημμένοι και διεξοδικοί εν πολλοίς διάλογοι.
Ένας νόμος για τον εκσυγχρονισμό της ανωτάτης παιδείας στη χώρα μας και ο οποίος υπήρξε ο καρπός ενός πολυδουλεμένου διαλόγου, είναι απορίας άξιον γιατί να προκαλεί την σκληρή αρνητική αντίδραση μία μειοψηφίας καθηγητών και φοιτητών των πανεπιστημίων και των τεχνικών ιδρυμάτων της χώρας μας.
Από την επιχειρηματολογία των εκπροσώπων της μερίδας αυτής που αντιδρά και απ’ όσα κατέστη δυνατόν ν’ αντιληφθώ από την παρουσία τους στις τηλεοράσεις, έμεινα με την εντύπωση ότι δεν διατυπώνετο ένας σοβαρός λόγος διαφωνίας, απλώς διαφωνούν χαρακτηρίζοντας κατά στερεότυπο τρόπο τον νόμο αυτό «έκτρωμα» και αντισυνταγματικό.
Πραγματικά θα ήμουν μαζί τους, εάν μπορούσα να πεισθώ για την διαφωνία τους, για την οποία όμως διαφωνία ο Πλάτων εκφράζεται κατηγορηματικά για την φρόνηση των διαλεγομένων.
Επομένως, αξίζει και είναι αναγκαίο κάποιος να διερωτηθεί που βρίσκονται τα λογικά κίνητρα και ποια σκοπιμότητα εξυπηρετούν αυτές οι αντιδράσεις, οι οποίες αντικειμενικά παρουσιάζουν σημεία εξέγερσης και ανατροπής του κατεστημένου.
Αλλά ποια μπορεί να είναι εκείνα τα σημεία που η σημειολογία τους μπορεί να οδηγήσει σε μια τέτοια εκτίμηση περί εξέγερσης ;
Κατ’ αρχάς είναι οι «καταλήψεις» των πανεπιστημιακών σχολών, οι οποίες προφανώς ενδόμυχα δείχνουν την άρνηση των φοιτητών προς την γνώση, καθόσον το πτυχίο τους είναι αμφίβολο αν συντελεί στο αγαθό της εργασίας και της ζωής τους.
Μέσα σ’ αυτά τα πλαίσια δύναται να τοποθετηθεί και η ομηρία καθηγητών τους, στους οποίους δείχνουν ν’ αποδίδουν ευθύνες γι’ αυτή την αναποτελεσματικότητα των σπουδών τους.
Όσον αφορά για την βία τους έναντι των αστυνομικών, αυτή η εχθρότητα αποτελεί «παλιά αμαρτία» των πλείστων των ανθρώπων που μεγαλώνουν με το «μπαμπούλα του αστυνόμου» και οι οποίοι δυστυχώς εκφράζουν την δύναμη της εξουσίας και εναντίον των οποίων εκφορτίζεται όλη αυτή η ορμή της «μαζοψυχής του όχλου» (όροι από την κοινωνική ψυχολογία).
Τέλος οι καταστροφές καταστημάτων, αντικειμένων, συμπεριλαμβανομένων ιερών συμβόλων του έθνους μας, δείχνουν μεν την απογοήτευση των νέων ανθρώπων έναντι των αδιεξόδων που το μέλλον τους προδιαγράφει, αλλά συγχρόνως μέσα από τις καταστροφές ζητούν και την ανατροπή του κατεστημένου, με την ελπίδα ν’ ανατείλει κάποια άλλη «αυγή» αισιόδοξη για την ζωή τους, εφόσον και οι αξίες αυτής της κοινωνίας του έχουν απογοητεύσει με αυτά που βλέπουν, ακούνε και βιώνουν.
Κάπως έτσι θα μπορούσε, κατά την ταπεινή μου γνώμη, να ερμηνευθεί η αρνητική αυτή δραστηριότητα των «κουκουλοφόρων» αντιεξουσιαστών και της μειοψηφίας των φοιτητών που αντιδρούν και οι οποίοι δυστυχώς δεν έχουν αντιληφθεί την προς αυτήν την κατεύθυνση προοδευτικότητα του μόλις ψηφισθέντος νόμου για την ανωτάτη παιδεία.
Κι αν με τα ορμέμφυτα των νέων μπορούν να ερμηνευθούν αυτές οι βίαιες και οι ανατρεπτικές μετά πείσματος πράξεις αυτών, η επιμονή τους όμως δείχνει ότι έχουν γίνει «όργανα» κάποιου πολιτικού στόχου.

Κι εδώ ακριβώς είναι η λογική του παραλογισμού αυτών των γεγονότων.
Η εκτίμηση αυτή ότι οι πείσμονες και βίαιες κινητοποιήσεις των φοιτητών και των άλλων, εξυπηρετούν κάποιο πολιτικό στόχο, συμπεραίνεται από τα εξής χαρακτηριστικά :
Κατ’ αρχήν ότι υποστηρίζονται από μία μερίδα της «αριστεράς», όπως δημοσίως δηλώνεται από τους εκπροσώπους της και της οποίας η δύναμη έχει ελαχιστοποιηθεί στο εκλογικό σώμα.
Και κατά δεύτερον λόγο οι αντιδράσεις αυτές δεν έχουν τα συνήθη γνωρίσματα αυτών που βλάπτονται τα συμφέροντα ή αυτών που για ψυχολογικούς λόγους εθισμού προς το κατεστημένο αντιδρούν στις μεγάλες αλλαγές των μεταρρυθμίσεων.
Το ερώτημα όμως είναι ποιος είναι αυτός ο πολιτικός στόχος;
Κατά την ταπεινή μου γνώμη είναι η διάσπαση των δύο μεγάλων πολιτικών κομμάτων - προσπάθειες επανειλημμένες κατά το παρελθόν - η αλλαγή του εκλογικού νόμου, ώστε η χώρα μας να κυβερνάται από συμμαχίες κομμάτων.
Οι συμμαχικές όμως κυβερνήσεις είναι περισσότερον ευάλωτες και επιρρεπείς σε πολιτική αστάθεια, όπως απέδειξε το παρελθόν στη χώρα μας, αλλά όπως συμβαίνει και σε άλλες χώρες.
Αυτή όμως η διάσπαση των μεγάλων κομμάτων πιθανόν να προέλθει με αφορμή την αναγκαία συγκυβέρνηση αυτών - κατά το πρότυπον της Γερμανίας -προς επίλυση των σοβαρών προβλημάτων και για τις ριζοσπαστικές αλλαγές που έχει ανάγκη η χώρα μας, ώστε να επιβιώσουμε ως κοινωνία και να εκσυγχρονισθούμε σε ευρωπαϊκό επίπεδο.
Σ’ αυτή την συγκυβέρνηση ενδεχομένως πτέρυγες των δύο μεγάλων κομμάτων να μην συμφωνήσουν, με συνέπεια να διαχωρίσουν τις θέσεις τους από το σύνολο.
Ίσως σ’ αυτή την απόσπαση των πτερύγων ν’ αποβλέπει η «αριστερά» για να επανακτήσει την παλαιότερη δύναμη της, καλύπτοντας το «εξεγερτικό» κίνημα των φοιτητών και των άλλων, που βιώνουμε αυτόν τον καιρό.
Ώστε να υποχρεώσουν η βία και η επιμονή αυτών των γεγονότων την κυβέρνηση ακριβώς αυτόν τον καιρό να προσφύγει σ’ εκλογές - γι’ αυτό και οι ευρείες συζητήσεις για το θέμα - που και η διαφορά των δύο μεγάλων κομμάτων είναι ελαχίστη, όπως δείχνουν οι μετρήσεις της κοινής γνώμης.
Αλλά κι αν δεν είναι έτσι ακριβώς τα πράγματα, πάντως πολιτικές είναι οι επιδιώξεις των τελευταίων αυτών γεγονότων.
Δεν θα ήθελα να διατυπώνονται τέτοιες σκέψεις, δυστυχώς οι συνθήκες έχουν φέρει και μας τους πολίτες σε μία λογική του παραλογισμού.
Όλες οι παραπάνω απόψεις κατατίθενται με κάθε σεβασμό σε πρόσωπα και ιδέες και δηλώνεται ότι απορρέουν από αγάπη και μόνον προς την κοινωνία και δεν διεκδικούν το αλάθητον.