Πλημμελής ενημέρωση και όχι μόνο...

Θέμα: Πλημμελής ενημέρωση και όχι μόνο...
 
Συντάκτης: Γεώργιος. Παρασκευάς, Υπτγος ε.α.
 
Ημερομηνία καταχώρησης: 02 Αυγούστου 2007
 

ε την είσοδο του Νέου Έτους μπορεί κανείς να πει ότι παρατηρείται στην Χώρα μας ένα είδος εντάσεως, είδος πυρετού, μιας ακαταστασίας. Ο κοινωνικός ιστός μοιάζει να διέρχεται μίαν περίοδο εσωτερικής ανωμαλίας με καθημερινές σχεδόν δημιουργίες συλλαλητηρίων και πολλές ανεξήγητες εν πολλοίς συγκρούσεις ή μάλλον επιθέσεις εκ μέρους αναρχικών κουκουλοφόρων εναντίον αστυνομικών. Οι τελευταίοι «γνωστοί - άγνωστοι» όπως καθιερώθηκε πλέον ν’ αποκαλούνται, δεν χάνουν ευκαιρία να βιαιοπραγούν, να τρομοκρατούν και να καταστρέφουν, λεηλατούντες δημόσιες και ιδιωτικές περιουσίες.
Μέσα σ’ όλα τούτα έρχεται να προστεθεί και η περίεργη επίθεση με ρουκέτα, εναντίον της πρεσβείας των ΗΠΑ με τα γνωστά μηδαμινά αποτελέσματα και την προκληθείσα τεράστια απήχηση δημοσιότητος από όλα τα ΜΜΕ, όπως άλλωστε ανεμένετο. Μια σύγκριση των αποτελεσμάτων της δράσεως των αναρχικών αφ’ ενός και της δράσεως των τρομοκρατών αφ’ ετέρου, θα έδινε σαφές προβάδισμα τρομοκρατικής δράσεως στους «γνωστούς - αγνώστους».
Βέβαια, πολλά ερωτήματα προκύπτουν σε κάθε λογικόν και σκεπτόμενον έλληνα πολίτη.
Τί συμβαίνει και ανέχεται το κράτος, η δημοκρατική ευνομούμενη πολιτεία, επί σειράν ετών και δεκαετιών το απαίσιο άγος της δράσεως των εγκατεστημένων, βάσει του περιβοήτου ασύλου, αναρχικών σε ΑΕΙ;
Η ελεύθερη διακίνηση ιδεών οπουδήποτε την χώρα μας είναι παντελώς ελεύθερη αλλά δεν μπορεί να είναι ελεύθερη και η τρομοκρατική και ανατρεπτική δράσις. Δεν μπορεί ο φασισμός ολίγων εκατοντάδων, έστω περιθωριακών στοιχείων, «τις οίδεν πόθεν» κατευθυνομένων να τρομοκρατεί την κοινωνία.
Υπάρχει βέβαια το ζήτημα της μεταρρυθμίσεως γενικά της Παιδείας και κυρίως της Ανωτάτης. Έχουμε την εντύπωση ότι η όλη διαδικασία, συνομιλίες και συνεννοήσεις για το όλο θέμα, θα ήσαν λυσιτελέστερες αν η εκπαιδευτική κοινότητα, διδάσκοντες και διδασκόμενοι, δεν ήσαν όμηροι και εκβιαζόμενοι από τις εγκατεστημένες στα ΑΕΙαναρχικές μειοψηφίες, οι οποίες θύουν και απολύουν.
Μεταφέρω εδώ σχόλιο της εφημερίδας «Καθημερινή» της 4 Φεβ. 2007 από την στήλη, «Εντός των τειχών» με τίτλον: «Ασυλοποίηση»
Δεν πίστευαν στ’ αυτιά τους οι ακροατές του Δημ. Σταθμού Θεσσαλονίκης, ακούγοντας τον κοσμήτορα της Θεολογικής Σχολής του Αριστοτελείου. Έντρομος ο Κοσμήτωρ δήλωσε ότι «όταν πήγε να παραλάβει τη σχολή, από τους καταληψίες, του ζήτησαν και τους παρέδωσε διάφορα αντικείμενα, όπως υπολογιστές, εκτυπωτές και φωτοτυπικά μηχανήματα, αλλοιώς θα τίναζαν το κτίριο στον αέρα! Ο κοσμήτωρ είπε επίσης ότι διαπίστωσε, ότι είχε γίνει διάρρηξη στα γραφεία και είχαν κλαπεί σφραγίδες, ταυτότητες και άλλα υλικά, με τα οποία μπορούν να κατασκευασθούν ακόμη και πλαστά πτυχία! Η φρικαστική αφήγηση όμως δεν σταμάτησε εκεί. Υπενθύμισε ότι σε άλλη περίπτωση «λήξης κατάληψης», οι αποχωρούντες φόρτωναν σε φορτηγό υπολογιστές που έκλεβαν από τη σχολή! Και όταν κάποιος φοιτητής προσπάθησε να τους εμποδίσει, τον κτύπησαν στο κρανίο με λοστό, στέλνοντάς τον στο νοσοκομείο σε κρίσιμη κατάσταση!».
Εδώ τα σχόλια περιττεύουν αλλά τα ερωτήματα κορυφώνονται με ένα όμως κυρίαρχο:
Είναι τέλος πάντων ανίκανη η οργανωμένη πολιτεία, το ελληνικό κράτος, να θέσει τέρμα στην δράση αυτών των κακοποιών του κοινού ποινικού δικαίου, των γνωστών - αγνώστων; Υπάρχει μεγάλη δυσκολία βέβαια να γίνει πιστευτό. Έτσι έπεται άλλο εύλογο διαδοχικό ερώτημα. Τότε τι συμβαίνει και ανέχεται επί σειράν ετών και δεκαετιών η πολιτεία αυτό το άγος;
Γιατί εξακολουθεί να ανέχεται την διατήρηση αυτής της μορφής του «ασύλου» των ΑΕΙ, η οποία μόνον ελεύθερη διακίνηση ιδεών δεν εξυπηρετεί αλλά μεταβάλλει δημόσιους χώρους εκπαιδεύσεως σε γιάφκες και άντρα κακοποιών;
Ποιούς και σε τι εξυπηρετεί;
Ακολουθούν όπως είναι φυσικό και τα ΜΜΕ, τα οποία αμιλλώμενα για την πλήρη ενημέρωση των ελλήνων πολιτών, παρουσιάζουν συνεχώς και αναπαράγουν τις αποτρόπαιες σκηνές βίας, οι οποίες συμβαίνουν βέβαια στην πρωτεύουσα και την συμπρωτεύουσα. Αναμεταδιδόμενες όμως συνεχώς, εμφανίζουν μία χώρα αναρχοκρατούμενη και ανίκανη να επιβάλλει την τάξιν. Με αυτόν τον τρόπο, αφ’ ενός μεν βλάπτουν την εν γένει εικόνα της Χώρας, προς ζημίαν της τουριστικής βιομηχανίας και κάθε άλλης μορφής επενδύσεων, αφ’ ετέρου δε προκαλούν στους ανυποψίαστους πολίτες ένα είδος μιθριδατισμού κι εξοικειώσεως, ιδίως στην νεολαία, από τα πρώτα της σχολικά χρόνια, σε μία ζωή με γνώμονα την άρνηση, την παντελή έλλειψη σεβασμού προς θεσμούς και αρχές και την ανοχή σε κάθε είδους παρανομίαν. Ασφαλώς δε οι μόνοι επιχαίροντες γι’ αυτό θα είναι οι πάσης φύσεως ινστρούχτορες των αναρχικών και αντιεξουσιαστών.
Αυτή είναι εν γένει η επικρατούσα στην Χώρα μας κατάστασις τις τελευταίες εβδομάδες και μ’ αυτήν απασχολούνται κυρίως αν όχι αποκλειστικώς όλα τα ΜΜΕ, ιδίως δε οι τηλεοπτικοί σταθμοί.
Είναι ασφαλώς σοβαρό το θέμα της μεταρρυθμίσεως της Παιδείας και της αναθεωρήσεως του αντιστοίχου άρθρου του Συντάγματος. Μοιάζει όμως να έχει εκφύγει της φυσιολογικής του πορείας, μιας σώφρονος και ενδελεχούς ερεύνης και συζητήσεως αρμοδίων και καταξιωμένων ακαδημαϊκών λειτουργών και ν’ αποτελεί έρμαιον διασυρμού, κοινωνικής αναταραχής και αντικείμενον μιας φαιάς και ακαθόριστης, εν πολλοίς, προπαγανδιστικής προσπάθειας. Πρώτον της θύμα ένας αριθμός πολιτικοποιημένων φοιτητών και μαθητών, οι οποίοι παίζουν τον ρόλον τμημάτων κρούσεως. Οι τελευταίοι είναι αμφίβολο αν έχουν κατανοήσει κι αν γνωρίζουν σε βάθος τα τεκταινόμενα αλλά και ποιο είναι το πραγματικό τους συμφέρον. Υπάρχουν βέβαια οι οργανωμένες νεολαίες των κομμάτων, οι οποίες θα έπρεπε ως κομματικά όργανα να έχουν τουλάχιστον επιτύχει κάποιου βαθμού ενημέρωση των φοιτητικών μελών τους –τουλάχιστον των δύο μεγάλων κομμάτων τα οποία συμφωνούσαν στην αναθεώρηση. Δυστυχώς φαίνεται ότι έχουν αποτύχει και τον έλεγχον τον έχουν αναρχικές μειοψηφίες.
Ενώ λοιπόν αυτά συμβαίνουν και χαρακτηρίζουν την χώρα μας την χρονική αυτή περίοδον, ουδείς ή ελάχιστοι έχουν ασχοληθεί, με το τι τεκταίνεται στο διεθνές περιβάλλον μας. Ιδιαιτέρως δε στο εγγύς, στην Βαλκανική και στην Ανατολική Μεσόγειο. Διότι δυστυχώς δεν ευρισκόμεθα σε ένα απομακρυσμένο νησί μεταξύ Ειρηνικού και Ανταρκτικής.
Υπάρχει πλησίον μας στα δυτικά Βαλκάνια το πρόβλημα του Κοσόβου. Ειναι γνωστόν ότι ζυμώσεις δίνουν και παίρνουν σχετικά με την πολιτειακή διαμόρφωση αυτού, του μέχρι τώρα προτεκτοράτου του ΝΑΤΟ, την ρύθμιση του μέλλοντος της Σερβικής μειονότητος πλέον στην περιοχή και το πώς διαμορφώνεται η εν γένει κατάστασης μετά τις εκλογές στην Σερβία.
Μετά την διάλυση της Γιουγκοσλαβίας και τον κατακερματισμό της στα επί μέρους κράτη, Σλοβενία,Κροατία, Βοσνία - Ερζεγοβίνη, Μαυροβούνιο, Κόσοβο, Σερβία και ΠΓΔΜ, φαίνεται να επικρατεί μία μετασεισμική ηφαιστειακή ηρεμία, όπου με επίκεντρον το Κοσσυφοπέδιο δεν αποκλείεται το χειρότερο. Όπως επί παραδείγματι ένας πόλεμος μεταξύ Σέρβων και Κοσοβάρων ή μία ανακήρυξις του Κοσόβου ως ανεξαρτήτου με πιθανές μελλοντικές βλέψεις συνενώσεως με την Αλβανία... Σ’ αυτήν την περίπτωση, παρ’ όλον ότι έχει τονισθεί η «μη μεταβολή» του Status Quo των συνόρων μεταξύ των Βαλκανικών κρατών, ουδείς μπορεί να προεξοφλήσει το αποτέλεσμα ή το είδος επεμβάσεως του «ΜεγάλουΑδελφού»»
Επί χρόνια τώρα αναμένεται να τελειώσουν οι περιβόητες συνεννοήσεις και ν’ αρθούν τα οποιαδήποτε εμπόδια για τον αγωγό καυσίμων Μπουργκάς - Αλεξανδρούπολις. Και όμως ενώ, και μετά την έλευση του Ρώσου Προέδρου Πούτιν και την συνάντησή του στην Αθηνα με τους πρωθυπουργούς Ελλάδος και Βουλγαρίας, φαινόταν ότι τα πράγματα είχαν εξομαλυνθεί, κάπου πάλι κατά το κοινώς λεγόμενο εσκάλωσαν.
Μεσολάβησε βέβαια η συνδιάσκεψις των χωρών του ΝΑΤΟ στην Βουλγαρία και η έλευσις της υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ κ. Κοντολίζας Ράϊς...
Το έργο τούτο, το οποίον όπως είναι γνωστόν θα υποβοηθήσει σημαντικότατα την πρόοδο και την ανάπτυξη της Δυτικής Θράκης, έχει το «κακόν» ότι παρακάμπτει τα Στενά και αφήνει την Τουρκία εκτός ελέγχου ενός σημαντικού αγωγού καυσίμων. Η σύγχρονη ανάπτυξη της Δυτικής Θράκης θα προκαλέσει την προσέλευση, λόγω δημιουργίας θέσεων εργασίας, η οποία λογικώς πρέπει ν’ αναμένεται, νέου ελληνικού πληθυσμού, με τον οποίον ευελπιστούμε ότι θα υπεραντισταθμίσουμε τις ήδη επικρατούσες πληθυσμιακές αναλογίες. Όπως όλοι αντιλαμβανόμεθα η Τουρκία δεν έχει κανένα λόγο να ευχαριστείται.
Όμως το λεχθέν από πλευράς ΗΠΑ ότι δεν είναι συμφέρον να εξαρτηθεί ο εφοδιασμός της Ευρωπαϊκής Ενώσεως σε καύσιμα από ακόμη μία ελεγχόμενη εκ της Ρωσσίας πηγήν καυσίμων, μαζί με την ύπαρξη 1,5 εκατομμυρίου μουσουλμάνων τουρκικής καταγωγής μειονότητας στην Βουλγαρία, η οποία συγκροτεί ίδιον πολιτικό κόμμα, φαίνεται ότι τροχοπέδησαν την Βουλγαρική κυρίως πλευρά. Μέχρι και η κατασκευή αγωγού από Μπουργκάς μέσω Βαλκανικής προς την Αδριατική παρουσιάσθηκε εκ νέου στην ενεργειακή σκακιέρα.
Πρέπει να είμαστε βέβαιοι ότι η Τουρκία και όσοι για διαφόρους λόγους δικούς τους την υποστηρίζουν, δεν θα παύσουν ν’ αντιδρούν με κάθε τρόπο στην υλοποίηση του αγωγού με έξοδον στην Αλεξανδρούπολη.
Ενώ γράφονται αυτές οι γραμμές έγινε γνωστό από τα ΜΜΕ ότι εντός του προσεχούς Μαρτίου θα υπογραφεί αρμοδίως η περιβόητη συμφωνία για την κατασκευή του ως άνω αγωγού και θα αρχίσουν οι εργασίες. Ευχόμεθα και πιστεύουμε ότι θα επαληθευθεί. Θα είμεθα βέβαιοι όμως, μόνον όταν τεθεί σε λειτουργία και καταστεί δυνατή η παραλαβή του μεταφερομένου καυσίμου από δεξαμενόπλοια ναυλοχούντα στον λιμένα Αλεξανδρουπόλεως. Είναι πλέον κατανοητόν ότι ευρισκόμεθα στην εποχή της στρατηγικής των αγωγών και η ύπαρξη ή μη αυτών αποτελεί αντικείμενον γεωπολιτικών και γεωστρατηγικών επιδιώξεων.
Συναφές με το ανωτέρω θέμα είναι η έντασις που δημιουργεί και πάλιν η Τουρκία τον τελευταίο καιρό σχετικά με την Κυπριακή συμφωνία συνεκμεταλλεύσεως κοιτασμάτων πετρελαίου, που έχουν ανιχνευθεί στην Ανατ. Μεσόγειο νοτιοανατολικά της Κύπρου, με την Αίγυπτο και τον Λίβανο. Είναι φανερό ότι η Άγκυρα επανέρχεται στην διπλωματία των απειλών, επιχειρώντας να αμφισβητήσει κυριαρχικά δικαιώματα ενός κράτους - μέλους της Ε.Ε. και ν’ αποκτήσει λόγον στην Αν. Μεσόγειο. Εφαρμόζει την ίδια τακτική που δυστυχώς εστέφθη με επιτυχία στο Αιγαίο από 35ετίας.
Στην όλη αυτή προσπάθεια έρχεται αρωγός η πολιτική των ΗΠΑ, που εμμέσως προσπαθεί να πείσει την Λευκωσία να μην ασκήσει το νόμιμο δικαιώμά της –να μην «εμπλακεί σε ενέργειες που θα μπορούσαν να παρερμηνευθούν από την άλλη πλευρά»– και ταυτοχρόνως να επηρεάσει Αίγυπτον και Λίβανο να μην εμμείνουν σε όσα έχουν υπογράψει σχετικώς.

Σ
ε άρθρο του περιοδικού μας των μηνών Αυγούστου - Οκτωβρίου 2006 με τίτλον «Αν επιθυμείς ειρήνη, προετοίμαζε πόλεμον« αναφερόταν: «Φυσικόν είναι με την αναταραχή, η οποία είχε προκληθεί στην Μέση Ανατολή και γενικά στην ευρύτερη περιοχή, οι ΗΠΑ να επιθυμούν έναν κατευνασμό των πνευμάτων και για τον λόγο αυτόν, εν όψει του Κουρδικού ζητήματος, να θελήσουν να κατευνάσουν την Τουρκία, κατά το κοινώς λεγόμενο να της «χρυσώσουν το χάπι».
Έτσι ο κίνδυνος που ελλοχεύει είναι το χρύσωμα του χαπιού να το πληρώσει άλλη γειτονική χώρα, όπου υπάρχουν τουρκικά γεωπολιτικά συμφέροντα, όπως είναι η Κύπρος πρωτίστως και ίσως στην συνέχεια οι γκρίζες ζώνες στο Αιγαίον...».
Δυστυχώς φαίνεται ότι αρχίζει να επαληθεύεται η υπόνοιά μας αυτή –το χρύσωμα του χαπιού– το οποίον εμφανίζεται, είτε με την μορφήν της καθυστερήσεως και ει δυνατόν απομακρύνσεως της κατασκευής του αγωγού Μπουργκάς - Αλεξανδρούπολις, είτε με τον τορπιλισμό της συμφωνίας Κύπρου - Αιγύπτου - Λιβάνου για την συνεκμετάλλευση πετρελαιοφόρων κοιτασμάτων, είτε με την προώθηση του εξαμβλωματικού Σχεδίου Ανάν, έστω υπό κάποιαν επιφανειακά νέαν όψιν, είτε ακόμη και με πρόδον, κατόπιν πιέσεων, σε ό,τι αφορά την πλήρη ένταξή της Τουρκίας στην ΕΕ. Αν και αυτό το τελευταίο αμφιβάλλουμε κατά πόσον το επιθυμεί το «βαθύ κεμαλικό κράτος».
Παρουσιάζεται λοπόν το φαινόμενο στα μάτια της ελληνικής κοινωνίας να υπάρχουν δύο μέτωπα των οποίων πρέπει ν’ αντιμετωπισθούν οι κίνδυνοι. Ένα εξωτερικό με τους όποιους μελλοντικούς κινδύνους εγκυμονεί για τον ελληνικόν έθνος βραχυπρόθεσμα ή μακροπρόθεσμα και ένα εσωτερικό με σοβαρά προβλήματα, τα οποία ανάγονται στην αναθεώρηση του Συντάγματος, με κύριο αντικείμενο την μεταρρύθμιση της Παιδείας.
Το μεν πρώτον, παρ’ όλην την κρισιμότητά του λόγω των επαπειλουμένων ανακατατάξεων στην ευρύτερη περιοχή μας, δεν φαίνεται ν’ απασχολεί την κοινή γνώμη και την μάζα των ΜΜΕ, κυρίως δε τους τηλεοπτικούς σταθμούς που να την διαμορφώνουν, κατά τρόπον ανάλογον της σοβαρότητάς του. Σε αντίθεση το δεύτερο μονοπωλεί την τηλεοπτική ενημέρωση και βομβαρδίζει ανηλεώς την ελληνική κοινωνία με εικόνες συγκρούσεως, αναρχίας, κρατικής ανικανότητας και κυριαρχίας πρωτευούσης και συμπρωτευούσης από τα αντικοινωνικά στοιχεία κάθε αναρχικής υποκουλτούρας.
Υπάρχει δηλαδή μία έντονη προσπάθεια να εκμεταλλευθούν κάποιοι την ένταση της λαϊκής δυσαρέσκειας και αγανακτήσεως, που υποδαυλίζονται συνεχώς με πρόσχημα το θέμα της Παιδείας, με κάθε δυνατή χρήση λαϊκισμού, ώστε να διχασθεί ο ελληνικός λαός. Το θέμα της Παιδείας γενικότερα δεν είναι αποκλειστικώς θέμα της εκπαιδευτικής κοινότητος, δηλ. μόνον των διδασκόντων και διδασκομένων. Αφορά ολόκληρη την ελληνική κοινωνία, όλους τους φορείς της, πολιτιστικούς, οικονομικούς, εμπορικούς, εθνικής άμυνας και εσωτερικής ασφαλείας.

Η
προσεχής υποβολή του σχετικού με την μεταρρύθμιση νομοσχεδίου στην Βουλή, δεν αναμένεται ότι θα εξομαλύνει τα πράγματα. Αντίθετα, η μέχρι τούδε εμφανιζόμενη αναταραχή, με τα συλλαλλητήρια και τις συγκρούσεις θα συνεχισθεί και θα ενταθεί. Δεν πρέπει να κινδυνολογούμε βέβαια αλλά η μέχρι σήμερα εξέλιξη αυτών των κινητοποιήσεων δίδει την εντύπωση της εκτελέσεως ενός προδιαγεγραμμένου σχεδίου, που οδηγεί σε επικίνδυνη σύγκρουση την ελληνική κοινωνία. Είναι πολύ εύκολο δε, με την ύπαρξη όλων αυτών των ανεξελέγκτων αναρχικών στοιχείων, εκτός των μέχρι σήμερα υλικών ζημιών να έχουμε και ανθρώπινα θύματα. Το παρελθόν έχει δυστυχώς πολλές τέτοιες περιπτώσεις να επιδείξει. Τότε δε, είναι που θα επέλθει ο πλήρης αποπροσανατολισμός της ταλαίπωρης κοινής γνώμης.
Εάν κάποιοι βυσσοδομούν κατά της Χώρας μας σχετικώς με τα εξωτερικά μας θέματα, δεν θα επιζητούν καλύτερη ευκαιρία από έναν ελληνικό λαό, στην μεγάλη του πλειονότητα διχασμένο και φανατισμένο σε εσωτερικά ζητήματα και σχεδόν αγνοούντα τις ύπουλες εξελίξεις, οι οποίες τεκταίνονται εις βάρος του στον εγγύς ή και εντός χώρον της επικρατείας του.
Μήπως τελικά υπάρχουν κάποιοι, που παρακωλύουν την ορθή και πλήρη ενημέρωσή μας, ενώ ταυτοχρόνως προσπαθούν να καταστρέψουν την τόσο αναγκαία συνοχή του εσωτερικού μας μετώπου;