Ο ρόλος της Ευρωπαϊκής Ενώσεως και του ΝΑΤΟ στο Διεθνές Περιβάλλον: Ρολοι- Προοπτικές

Θέμα: Ο ρόλος της Ευρωπαϊκής Ενώσεως και του ΝΑΤΟ στο Διεθνές Περιβάλλον: Ρολοι- Προοπτικές
 
Συντάκτης: Ιωάννης Μπουρλογιάννης – Τσαγγαρίδης Πρέσβης ε.τ., Γενικός Διευθυντής Πολιτικής Εθνικής Άμυνας καιΔιεθνών Σχέσεων ΥΠΕΘΑ
 
Ημερομηνία καταχώρησης: 27 Ιουλίου 2007
 

ισθάνομαι ιδιαίτερη χαρά που μου δίδεται η ευκαιρία να βρίσκομαι μαζί σας απόψε, προκειμένου να καταθέσω κάποιες σκέψεις σχετικά με τις προοπτικές της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του NATO στο σύγχρονο διεθνές περιβάλλον. Και πριν ξεκινήσω θέλω να τονίσω, ότι τέτοιες συζητήσεις με πραγματικά ευρύτατο φάσμα προβληματισμών, δεν αποτελούν πλέον αντικείμενα που αφορούν μόνο τους «ειδικούς» ή ένα πολύ περιορισμένο ακροατήριο. Αντίθετα, αφορούν και επηρεάζουν όλους μας, ακόμη και την καθημερινότητα μας.
Είναι κοινός τόπος, πλέον, ότι το διεθνές περιβάλλον χαρακτηρίζεται από δυναμικά μεταβαλλόμενες καταστάσεις, απρόβλεπτες συνθήκες και νέα δεδομένα, Ζούμε σε ένα κόσμο ευκαιριών για μεγαλύτερη συνεργασία, ανάπτυξη και ασφάλεια, ταυτόχρονα όμως πρέπει να αντιμετωπίσουμε νέες απειλές, ανταγωνισμούς, αντιφάσεις και διαφορές. Η αβεβαιότητα και η αστάθεια είναι το βασικό χαρακτηριστικό του σημερινού στρατηγικού περιβάλλοντος.
Φυσικό επακόλουθο αυτού του νέου περιβάλλοντος ασφαλείας και θέμα υψηλής προτεραιότητας για όλες τις δυτικές χώρες αποτελεί η μεταμόρφωση του NATO. Ας μην ξεχνούμε, ότι πολλά από τα ουσιώδη προβλήματα που ευθύνονται για την διαίρεση της Ευρώπης στη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου επιδεινώνονταν από ιδεολογικό, πολιτικό και στρατιωτικό ανταγωνισμό μεταξύ της Ανατολής και της Δύσης. Μετά από τις θεαματικές αλλαγές που οδήγησαν στο τέλος του τον Ψυχρό Πόλεμο, το ΝΑΤΟ προχώρησε σε μία σειρά από νέες πρωτοβουλίες για την ενίσχυση της ασφάλειας και της σταθερότητας εγκαθιδρύοντας θεσμούς για διάλογο, οικοδόμηση εμπιστοσύνης και συνεργασία με πρώην αντιπάλους, όπως επίσης και με άλλα Ευρωπαϊκά κράτη και γειτονικές χώρες στην ευρύτερη περιοχή της Μεσογείου.
Στο σημείο αυτό οφείλω να αναφέρω τη 10ετή πλέον συνεργασία NATO-Ρωσίας, η οποία αποτελεί χρήσιμο εργαλείο για την εδραίωση της περιφερειακής ασφάλειας και σταθερότητας, στην ευρω-ατλαντική περιοχή και πέραν αυτής. Ιδιαίτερη μνεία στο πλαίσιο αυτό πρέπει να γίνει στο Συμβούλιο NATO-Ρωσίας (NATO-Russia Council - NRC) - το οποίο μετρά ήδη πέντε έτη ζωής - και συγκεκριμένα στο Σχέδιο Δράσης του για την ενίσχυση της διαλειτουργικότητας μεταξύ των στρατιωτικών δυνάμεων της Ρωσίας και των κρατών-μελών του NATO.
Η Συμμαχία έχει, λοιπόν, εισέλθει σε μία καινούρια φάση της ιστορικής της πορείας και ακολουθεί μια διαδικασία προγραμματισμένου μετασχηματισμού, που της επιτρέπει να αντιμετωπίσει με επιτυχία τις προκλήσεις που θέτει το νέο γεωστρατηγικό και γεωπολιτικό περιβάλλον. Ειδικότερα, δίδεται πλέον ιδιαίτερη έμφαση στην ενίσχυση της πολιτικής διάστασης του NATO, στην επίτευξη διαλειτουργικότητας, στην προώθηση μεταρρυθμίσεων στον αμυντικό τομέα, καθώς και στην ενδυνάμωση της συνεργασίας για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας.
Ένα από τα πρώτα μέτρα προς την κατεύθυνση αυτή ήταν η σύσταση του Βόρειο-Ατλαντικού Συμβουλίου Συνεργασίας το 1991. Μετά τη μετονομασία του σε Ευρω-Άτλαντικό Συμβούλιο Σύμπραξης (Euro Atlantic Partnership Council -EAPC), έγινε το κύριο βήμα για διαβούλευση και συνεργασία μεταξύ του NATO και κρατών μη-μελών στον Ευρω-Ατλαντικό χώρο.
Το 1994 το NATO παρουσίασε μία πρωτοβουλία γνωστή ως Σύμπραξη για την Ειρήνη (Partnership for Peace). Αυτό είναι ένα πρόγραμμα που σχεδιάστηκε για να βοηθήσει τις συμμετέχουσες χώρες στην αναδιάρθρωση των ενόπλων τους δυνάμεων, έτσι ώστε να καταστούν ικανές να παίζουν το δικό τους ρόλο σε μία δημοκρατική κοινωνία και να συμμετέχουν σε ειρηνευτικές επιχειρήσεις. Φτιαγμένο στα μέτρα των ατομικών αναγκών της κάθε χώρας, προσφέρει δυνατότητες για πρακτική συνεργασία σε πολλούς διαφορετικούς τομείς, επιτρέποντας στους συμμετέχοντες να επιλέξουν το μέγεθος του προγράμματος ανάλογα με τις απαιτήσεις των αναγκών για την ασφάλειά τους.
Τι είναι όμως το πρόγραμμα “Συνεργασία για την Ειρήνη”;
Π
ρόκειται στην ουσία για πρακτικό πρόγραμμα στρατιωτικής συνεργασίας του NATO, σε διμερή βάση, με τις χώρες-μέλη του ΡfΡ, που έχει ωστόσο ευρύτερους πολιτικούς σκοπούς, όπως:
1. Η προώθηση της διαφάνειας στον εθνικό αμυντικό σχεδιασμό και στους εθνικούς προϋπολογισμούς.
2. Η εξασφάλιση του δημοκρατικού ελέγχου επί των στρατιωτικών δυνάμεων.
3. Η διατήρηση της δυνατότητας και της ετοιμότητας των στρατιωτικών δυνάμεων των χωρών-μελών του PfP για συμμετοχή σε στρατιωτικές επιχειρήσεις υπό την αιγίδα του ΟΗΕ ή του ΟΑΣΕ.4. Η προώθηση στρατιωτικών σχέσεων συνεργασίας με το NATO, μέσα από τον κοινό σχεδιασμό, την κοινή εκπαίδευση και τη διεξαγωγή κοινών ασκήσεων, με σκοπό την ενίσχυση των δυνατοτήτων των χωρών που συμμετέχουν στο PfP, ώστε να αναλαμβάνουν αποστολές διατήρησης της ειρήνης, έρευνας και διάσωσης και ανθρωπιστικές αποστολές.
5. Τέλος, η μακροπρόθεσμη ανάπτυξη των στρατιωτικών δυνάμεων των χωρών-μελών, ώστε να μπορούν να λειτουργούν συμβατά με εκείνες των κρατών-μελών του NATO.
Στο πλαίσιο του PfP διεξάγεται ένας μεγάλος αριθμός δραστηριοτήτων, στις οποίες συμπεριλαμβάνονται ο κοινός σχεδιασμός ασκήσεων, η κοινή εκπαίδευση στρατιωτών σε κέντρα εκπαίδευσης [αναφέρω επί παραδείγματι το Πολυεθνικό Κέντρο Εκπαίδευσης Επιχειρήσεων Υποστήριξης Ειρήνης στο Κιλκίς], η διεξαγωγή στρατιωτικών σεμιναρίων και η διεξαγωγή κοινών ασκήσεων μικρότερης και μεγαλύτερης κλίμακας.
Δίδεται, μάλιστα, ιδιαίτερη έμφαση στο να γίνονται πιο διαφανείς οι στρατιωτικές δυνάμεις και να έχουν την κατάλληλη δημοκρατική διαχείριση και έλεγχο.
Τ
ο πρόγραμμα PfP συμβάλλει στην οικοδόμηση εμπιστοσύνης στις σχέσεις των μελών του με τις χώρες του NATO, προετοιμάζει το έδαφος της διεύρυνσης του Οργανισμού, μειώνει το αίσθημα της ανασφάλειας και της απομόνωσης των πρώην ανατολικών χωρών και, τέλος, προσδίδει μία νέα διάσταση στο προφίλ του έως τώρα παραδοσιακού νατοϊκού στρατιωτικού αμυντικού οργανισμού.
Η εμπειρία που αποκτήθηκε μέσα από τη Σύμπραξη για την Ειρήνη συνεισέφερε σημαντικά στη συνεργασία μεταξύ των κρατών που συμμετέχουν σε δυνάμεις διατήρησης της ειρήνης, όπως ήταν η Δύναμη Σταθεροποίησης (SFOR) στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη και είναι η Δύναμη του Κοσσυφοπεδίου (KFOR).
Εκτός από τις 26 χώρες μέλη του NATO στη «Συνεργασία για την Ειρήνη» και στο Euro Atlantic Partnership Council συμμετέχουν και οι: Αλβανία, Αρμενία, Αυστρία, Αζερμπαϊτζάν, Γεωργία, Ελβετία, Ιρλανδία, Καζακστάν, Κροατία, Κυργιζία, Λευκορωσία, Μολδαβία, Ουζμπεκιστάν, Ουκρανία, Π.Γ.Δ.Μ., Ρωσία, Σουηδία, Τατζικιστάν, Τουρκμενιστάν, Φινλανδία.
Στο σημείο αυτό, θέλω να τονίσω, ότι τα στοιχείο που καθιστούν το ρόλο του NATO ιδιαίτερα σημαντικό στην ευρωπαϊκή ήπειρο, αλλά και πέραν αυτής, είναι η σύνθεση των μελών του, οι στρατιωτικές του δυνατότητες και το δίκτυο των εταίρων του. Είναι η ισχυρότερη κοινότητα κρατών που συμμερίζονται τις ίδιες αξίες, όπως η δημοκρατία, ο πλουραλισμός, η ελευθερία της αγοράς και η τεχνολογική καινοτομία. Γύρω από το ίδιο τραπέζι συγκεντρώνονται οι χώρες της Β. Αμερικής και οι περισσότερες χώρες της Ευρώπης. Διαμορφώνουν από κοινού τις αποφάσεις και οι περιστασιακές διαφωνίες τους δεν εμποδίζουν την εξεύρεση συναίνεσης. Και βέβαια η πολυεθνική στρατιωτική δομή της Συμμαχίας επιτρέπει τη μετάφραση των πολιτικών αποφάσεων σε στρατιωτική δράση.
Ταυτόχρονα, απολύτως κατανοητή είναι και η προσπάθεια της Ευρωπαϊκής Ένωσης να αναπτύξει στρατιωτικές δυνατότητας, προσανατολισμένες κυρίως προς τις επιχειρήσεις διαχείρισης κρίσεων και φυσικά σε συνεργασία με το NATO. Η ανάδειξη της ευρωπαϊκής ταυτότητας ασφάλειας, η διατύπωση αρχών για τη διαχείριση κρίσεων, οι σχέσεις με άλλους Οργανισμούς και τρίτα κράτη, η ανάπτυξη των στρατιωτικών και μη δυνατοτήτων διαχείρισης κρίσεων και, κυρίως, η συναντίληψη επί των διεθνών προκλήσεων και απειλών και των μεθόδων αντιμετώπισης τους απασχόλησαν και ορισμένα εξ αυτών συνεχίζουν να απασχολούν την Ε.Ε.. στον τομέα της ασφάλειας και άμυνας.
Ο
πως γνωρίζετε, η Ευρωπαϊκή Πολιτική Άμυνας και Ασφάλειας, ο επιχειρησιακός αυτός άξονας της Κοινής Εσωτερικής Πολιτικής και Πολιτικής Ασφάλειας, άρχισε να αναπτύσσεται μετά τη γαλλοβρετανική Σύνοδο Κορυφής του St Malo (1998), κατόπιν συνεννοήσεως μεταξύ του Γάλλου προέδρου Chirac και του Άγγλου πρωθυπουργού Blair. Σήμερα, μέσα από ένα πλαίσιο πολιτικών προτεραιοτήτων και στόχων, η ΕΕ έχει επιτύχει την πλήρη επιχειρησιακή της ετοιμότητα, όπως καθορίσθηκε και με τον Γενικό Στρατιωτικό Στόχο του Ελσίνκι, διαθέτοντας μέσα και δυνατότητες για να παρέμβει σε εξελισσόμενες κρίσεις στην ευρύτερη περιφέρεια της ή και σε άλλες περιοχές του πλανήτη.Κυριότεροι στόχοι της Ε,Ε, είναι η εδραίωση της σταθερότητας και της ευημερίας, ιδιαίτερα στη ΝΑ Ευρώπη, η προάσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, η πρόληψη και αντιμετώπιση κρίσεων σε διεθνές επίπεδο και η συνδρομή στην αντιμετώπιση φυσικών ή άλλων καταστροφών και των συνεπειών τους. Το σημαντικό εγχείρημα της Ε.Π.Α.Α. - της σημαντικότερης, ίσως, «success story» τις Ε.Ε. - προικοδοτεί την Ένωση με τα αναγκαία μέσα για να προωθήσει τις βασικές αρχές της, δείχνοντας συγχρόνως και την ανάγκη για γενικότερη θεσμική ανασυγκρότηση. Η πορεία του εγχειρήματος αυτού αποτελεί «σπάνιο αντίδοτο», όπως χαρακτηριστικά αναφέρει η υπουργός Άμυνας της Γαλλίας κυρία Michelle Alliot-Marie, κατά της αποθάρρυνσης και της γενικότερης δυσπιστίας που επικρατεί, όσον αφορά τη δόμηση και λειτουργία των ευρωπαϊκών θεσμών. Η Ευρώπη μπορεί και πρέπει να κατοχυρώσει την ασφάλεια και την ευημερία των πολιτών της.
Η χώρα μας συμμετέχει πλήρως και ως ισότιμο μέλος στο σύνολο των οργάνων της ΕΠΑΑ (Συμβούλιο, Επιτροπή Πολιτικής και Ασφαλείας, Στρατιωτική Επιτροπή, Στρατιωτικό Επιτελείο, Διοικητικά Συμβούλια Ινστιτούτου Μελετών Ασφαλείας, Δορυφορικού Κέντρου και Ευρωπαϊκού Αμυντικού Οργανισμού). Η συμβολή της στην ανάπτυξη των ευρωπαϊκών στρατιωτικών και μη δυνατοτήτων για τη διαχείριση κρίσεων είναι ουσιαστική και έχει κατατάξει τη χώρα μεταξύ των κυριοτέρων υποστηρικτών του εγχειρήματος.
Ως προς τη συναντίληψη για το περιβάλλον ασφαλείας και τις μεθόδους αντιμετώπισης των απειλών, με πρωτοβουλία της Ελληνικής Προεδρίας (2003), η Ε.Ε. διαμόρφωσε Ευρωπαϊκή Στρατηγική Ασφαλείας, η οποία έκτοτε καθοδηγεί τις δράσεις της.
Για την Ελλάδα, η διαχείριση κρίσεων με στρατιωτικά μέσα από την Ε.Ε. δεν αποτελεί ούτε αυτοσκοπό, ούτε κυρίαρχο μέσο για τη διατήρηση της ασφάλειας και της ειρήνης. Δεν αποβλέπουμε, επίσης, στη στρατιωτικοποίηση της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Για τον λόγο αυτό, εργαζόμαστε υπέρ της ισόρροπης ανάπτυξης της μη στρατιωτικής διαχείρισης κρίσεων. Επιπλέον, υποστηρίζουμε τον πρωτεύοντα ρόλο του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ στη διατήρηση της παγκόσμιας ασφάλειας και ειρήνης και τασσόμαστε υπέρ της ειρηνικής επίλυσης των διαφορών μέσω των διεθνών δικαιοδοτικών οργάνων, της συνεργασίας, της ανάπτυξης, της δημοκρατίας και του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των ατομικών ελευθεριών.
Ο στόχος μας είναι η ανάδειξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε έναν από τους πρωταγωνιστές στην παγκόσμια πολιτική σκηνή, ικανό να κινητοποιήσει όλες τις δυνατότητές του - οικονομικές, εμπορικές, διπλωματικές και, αν χρειασθεί, στρατιωτικές - έτσι ώστε να δρα με συνοχή και αποτελεσματικότητα. Παράλληλα, ο γνώμονας των δράσεών μας είναι η προστασία του Ευρωπαίου πολίτη από τις επιπτώσεις διεθνών κρίσεων τόσο στην ασφάλεια, όσο και στην ευημερία του.
Κι εδώ επιτρέψτε μου να κάνω μία σύντομη αναφορά στη συμμετοχή της χώρας μας σε ειρηνευτικές αποστολές. Στο πλαίσιο των διεθνών και συμμαχικών υποχρεώσεων της Ελλάδας, οι Ένοπλες Δυνάμεις μας συνεχίζουν την ενεργό συμμετοχή τους σε διεθνείς επιχειρήσεις υποστήριξης ειρήνης και αντιμετώπισης κρίσεων, στο Κοσσυφοπέδιο (KFOR), στη Βοσνία (ALTHEA) και στο Αφγανιστάν (ISAF) και συμμετέχουν με παρατηρητές σε διάφορες αποστολές από τη Γεωργία ως την Αφρική.
Συνολικά συμμετέχουν 1440 στελέχη και πολλά μέσα (Τθ οχήματα μηχανήματα μηχανικού, αεροσκάφη και πλοία του ΠΝ).
Θ
εωρώ σημαντικό, στο σημείο αυτό να αναφέρω την ύπαρξη Τακτικών Σχηματισμών Μάχης (Battlegroups), τα στοία παρέχουν στην Ε.Ε. τη δυνατότητα ταχείας στρατιωτικής αντίδρασης για την αντιμετώπιση κρίσεων. Στο πλαίσιο αυτό έχει δημιουργηθεί Τακτικός Σχηματισμός Μάχης (HELLBROC), με την Ελλάδα ως «χώρα πλαίσιο» και τη συμμετοχή της Βουλγαρίας, της Ρουμανίας και της Κύπρου, ο οποίος θα καταστεί επιχειρησιακός την 1η Ιουλίου του 2007. Ιδιαίτερα για τη συμμετοχή της Κύπρου στον σχηματισμό αυτό, καταβλήθηκαν συντονισμένες προσπάθειες από ελληνικής πλευράς, προκειμένου να υπογραμμιστεί η ευρωπαϊκή οντότητα της Μεγαλονήσου. Με την πρωτοβουλία δημιουργίας του συγκεκριμένου Battlegroup, που έτυχε της μεγάλης αποδοχής όλων των χωρών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η Ελλάδα επιβεβαίωσε τον ενεργό και ουσιαστικό της ρόλο στην περιοχή των Βαλκανίων. Εξάλλου, η χώρα μας συμμετέχει και σε αμφίβιο Battlegroup, μαζί με την Ιταλία, την Ισπανία και την Πορτογαλία.Η ενεργός αυτή διεθνής παρουσία των ελληνικών ΕΔ αποτελεί μοναδική συνεισφορά στο κύρος και στην εικόνα της χώρας, γεγονός που αναγνωρίζεται τόσο από τις συμμαχικές Διοικήσεις όσο και από τις άλλες χώρες που επιδιώκουν τη συνεργασία με την χώρα μας στις επιχειρήσεις αυτές. Ενδεικτικά αναφέρεται ότι ιατρικές ομάδες από την Κροατία, την Αλβανία και την ΠΓΔΜ συμμετέχουν στο 299 Κινητό Χειρουργικό Νοσοκομείο Εκστρατείας (KΙXNE) που επιχειρεί στο Αφγανιστάν και ακόμη, Διμοιρία ΠΖ της Αρμενίας συμμετέχει υπό την Ελληνική Δύναμη στο Κοσσυφοπέδιο, όπου υπηρετούν 587 στελέχη των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων (με οχήματα και άλλα τεχνικά μέσα).
Αναλάβαμε και ολοκληρώσαμε με επιτυχία τη Διοίκηση του Α/Δ της Καμπούλ την περίοδο από Δεκ. 2005 μέχρι Μάρτιο του 2006 ενώ συμμετείχαμε στην ανάπτυξη του Στρατηγείου της Ταξιαρχίας ΝΑ Ευρώπης (SEEBRiG) στο Αφγανιστάν, την περίοδο Μαρτίου - Αυγούστου 2006, συνεισφέροντας συγκριτικά τα περισσότερα χρήματα (2,5 εκ ευρώ) και αριθμό στελεχών (28), σε σχέση με τα συμμετέχοντα στην Ταξιαρχία κράτη. Έχουμε, μάλιστα, δεσμευθεί να διαθέσουμε για τις ανάγκες του αφγανικού στρατού 54 άρματα μάχης (Μ60 Α1-Α3), 300 τυφέκια και πυρομαχικά.
Επιπλέον, αναλάβαμε τη Διοίκηση του Βορείου τομέα στην επιχείρηση ALTHEA, από τον Δεκέμβριο του 2006, για ένα εξάμηνο, αυξάνοντας τη στρατιωτική παρουσία μας στην περιοχή.
Στη συμμαχική προσπάθεια ανασυγκροτήσεως, αναδιοργάνωσης και εκπαιδεύσεως των Δυνάμεων ασφαλείας του Ιράκ, το ΥΠΕΘΑ συνέβαλε με τη δωρεάν παραχώρηση 100 Τθ οχημάτων μάχης ΒΜΡ-1, 64 από τα οποία μεταφέρθηκαν τον Οκτώβριο του παρελθόντος έτους καθώς και πυρομαχικά και άλλο στρατιωτικό υλικό. Επιπλέον, μέσα στο 2006, 5 Ιρακινοί στρατιωτικοί ιατροί μετεκπαιδεύτηκαν σε Ελληνικά στρατιωτικά νοσοκομεία και 30 στελέχη των Ιρακινών Δυνάμεων ασφαλείας εκπαιδεύτηκαν από ελληνική εκπαιδευτική ομάδα του ΠΚΕΕΥΕ (Πολυεθνικού Κέντρου Εκπαίδευσης Επιχειρήσεων Υποστήριξης Ειρήνης) στο έδαφος της Βουλγαρίας, για 15 ημέρες, πάνω σε αντικείμενα ειρηνευτικών επιχειρήσεων.Στην κρίση του Λιβάνου η χώρα μας ανταποκρίθηκε άμεσα, συμβάλλοντας στην αντιμετώπιση της κρίσης με την ενεργό εκκένωση πολιτών και την αποστολή επείγουσας ανθρωπιστικής βοήθειας. Συγκεκριμένα, εκκενώθηκαν πάνω από 1.100 Έλληνες και ξένοι πολίτες και προωθήθηκαν με πλοία του ΠΝ 100 περίπου τόνοι υλικού ανθρωπιστικής βοήθειας. Κινηθήκαμε πρώτοι, άμεσα και αποτελεσματικά, σε ένα εχθρικό περιβάλλον, παίρνοντας βέβαια και τα ρίσκα αυτής της πρωτιάς και γι αυτό δεχθήκαμε τα κολακευτικά σχόλια της διεθνούς κοινότητας. Στην προσπάθεια αυτή ιδιαίτερα αναγνωρίσθηκε και ο ρόλος της Κύπρου.

Κυρίες και κύριοι,
Σ
υχνά υποτιμάμε τα κεκτημένα από τη λειτουργία οργανισμών, όπως το NATO και η Ε.Ε., στη διαμόρφωση όρων σταθερότητας και ασφάλειας και στην αποδοχή ενός συστήματος αξιών που διασφαλίζουν την ειρήνη. Το NATO και η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι δραστήριοι Οργανισμοί, με πολλά κοινά μέλη. Οι διαφορετικές αντιλήψεις σε σχέση με ποικίλα διεθνή θέματα είναι φυσικό να οδηγούν σε αποκλίνουσες, πολλές φορές, απόψεις. Το μέγεθος όμως, της προσπάθειας για την αντιμετώπιση της διεθνούς τρομοκρατίας, του διεθνούς οργανωμένου εγκλήματος και του περιορισμού της εξάπλωσης των όπλων μαζικής καταστροφής, καταδεικνύει ότι μόνο ένας συνδυασμός προσπαθειών και δράσεων μεταξύ θεσμών, πολιτικών και μηχανισμών υποστήριξης μπορεί να αποδώσει τα επιθυμητά αποτελέσματα.
Ο ουσιαστικός συνδετικός κρίκος της Ε.Ε. με το NATO, αυτή την περίοδο, είναι ακριβώς οι στόχοι και τα μέσα για την αντιμετώπιση των ασύμμετρων απειλών με προεξάρχουσα αυτή της τρομοκρατίας.
Συνεπώς, η συνεχής προώθηση της συνεργασίας μεταξύ NATO και Ε.Ε. είναι εξαιρετικά ωφέλιμη για την περιφερειακή και τη διεθνή ασφάλεια. Στο πλαίσιο αυτό, η πλήρης ανάπτυξη της επιχειρησιακής δυνατότητας της Ευρώπης να διαχειριστεί τις διεθνείς κρίσεις, όπως για παράδειγμα στην Πρώην Γιουγκοσλαβία, είναι πολύ σημαντική για το μέλλον των ευρω-ατλαντικών σχέσεων. Τέτοιου είδους συνεργασίες, αφενός μεν αντανακλούν τη γενικότερη άποψη, ότι η στρατηγική συνεργασία μεταξύ Ε.Ε. και NATO συμβάλλει αποφασιστικά στην εδραίωση της παγκόσμιας ασφάλειας, αφετέρου δε δείχνουν ότι οι αρχές ισότητας και συμπληρωματικότητας διακρίνουν πλέον τις σχέσεις των δύο οργανισμών.
Η
σταθεροποίηση και η πλήρης ένταξη της ΝΑ Ευρώπης στους ευρω - ατλαντικούς θ嬬σμούς, αποτελούν προτεραιότητα μας, με στόχο την μεγιστοποίηση της συμβολής μας στην επίτευξη αυτού του σκοπού. Και στο σημείο αυτό, θέλω να επισημάνω ότι η απόφαση για πλήρη ανάπτυξη της επιχειρησιακής ικανότητας της Ευρώπης vα χειρίζεται αποτελεσματικά διεθνείς κρίσεις, αποτελεί κεντρική συνιστώσα της πολιτικής της Ελλάδας, καθόσον το διεθνές περιβάλλον ασφάλειας έχει μεταβληθεί ριζικά, όπως προανέφερα, λόγω της ύπαρξης ασύμμετρων απειλών, όπως της διεθνούς τρομοκρατίας.
Στην κατεύθυνση της πολιτικής και αμυντικής συνεργασίας, το NATO και η Ε.Ε. πρέπει να συγκεντρώσουν τις προσπάθειές τους στα πεδία όπου έχουν συγκριτικά πλεονεκτήματα. Πρέπει με την εφαρμογή των αρχών «της ισότητας» και «της συμπληρωματικότητας» να επιτύχουμε την βέλτιστη κατανομή εργασίας και να αποφύγουμε τις επικαλύψεις.
Σε κάθε περίπτωση το NATO είναι πριν απ’ όλα μία συμμαχία που μας ενώνει. Και έχουμε συνειδητοποιήσει ότι η ενίσχυση των δημοκρατικών-φιλελεύθερων συστημάτων, η καταπολέμηση της διεθνούς τρομοκρατίας και η εδραίωση της διεθνούς ασφάλειας, προϋποθέτουν την αμοιβαία υποστήριξη και συνεργασία.
Από την άλλη πλευρά, η αυτοτέλεια της Ε.Ε. στο σύστημα λήψης αποφάσεων και στις μεθόδους και τις διαδικασίες διαχείρισης κρίσεων, συμβάλλει στην ανάδειξη μιας διαφορετικής προσέγγισης στα διεθνή πράγματα. Η ενίσχυση των ευρωπαϊκών πολιτικών δομών αποβλέπει στο να παραμείνει η ήπειρος ανοικτή στην κοινωνική πρόοδο και ως ενιαίος χώρος, πιο ενεργός και ικανός, να αναλάβει το μερίδιο που της αναλογεί, συμβάλλοντας έτσι αποφασιστικά στην διεθνή σταθερότητα και ειρήνη.
Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας.