Το Μεγαλείο του Έλληνα μέσα από μεγάλες ιστορικές στιγμές.

Θέμα: Το Μεγαλείο του Έλληνα μέσα από μεγάλες ιστορικές στιγμές.
 
Συντάκτης: Ανδρέας Ευαγγελίδης, Υπτγος ε.α. Γενικός Γραμματέας ΣΕΕΘΑ- τ. Καθηγητής ΣΣΕ
 
Ημερομηνία καταχώρησης: 22 Οκτωβρίου 2007
 

Ο μήνας Οκτώβριος περιλαμβάνει σημαντικές επετείους άμεσα συνδεδεμένες με την ιστορική πορεία του σύγχρονου Ελληνικού Έθνους.
Την 5η Οκτωβρίου 1912, κατά τον Α’ Βαλκανικό πόλεμο, αρχίζει η επική προέλαση του Ελληνικού Στρατού και μετά από μια σειρά σκληρών μαχών (στην Ελασσόνα, τον Σαραντάπορο, τα Σέρβια, την Κοζάνη, τα Γιαννιτσά κλπ) απελευθερώνει την Δυτική Μακεδονία και την 26 Οκτ. 1912 φθάνει στην Θεσσαλονίκη την οποία και απελευθερώνει.
Με τον Β’ Βαλκανικό Πόλεμο του 1913 πραγματοποιούνται οι πόθοι και τα οράματα του Ελληνισμού για μια ελεύθερη Μακεδονία, Θράκη και Ήπειρο.
Το Έθνος τότε εμεγαλούργησε γιατί ήτο ψυχικά έτοιμο και ώριμο για τον αγώνα αυτόν. Η επιστράτευση που κηρύχθηκε επέτυχε απόλυτα. Η έκδηλη συγκίνηση και ο ενθουσιασμός του Λαού προδίκαζαν την αίσια έκβαση του αγώνα. Απ’ όλα τα σημεία της Ελλάδος και του εξωτερικού, οι Έλληνες μικροί και μεγάλοι, έσπευδαν να καταταγούν για να πολεμήσουν, και το ηθικό τους ήταν τόσο υψηλό, ώστε χωρίς υπερβολή ν’ αναπληρώνει τις όποιες υλικές ελλείψεις υπήρχαν.
Μόνο 30 χρόνια αργότερα, πάλι μήνα Οκτώβριο, κατά την Ιταλική επίθεση την 28 Οκτωβρίου 1940, παρουσιάσθηκε τέτοια ενότητα του Έθνους, τόση έκδηλη διάθεση για προσφορά στον αγώνα και τόσο υψηλό φρόνημα του Ελληνικού Λαού !!
Κάποιες μικρές και άγνωστες ιστορίες αποτελούν την τρανή απόδειξη του υψηλού φρονήματος, της πίστεως και της αγάπης που διακατείχαν τους Έλληνες της εποχής εκείνης (1912-1913), και μια τέτοια είναι η ιστορία ενός Ελληνόπουλου η οποία πιστεύω, όταν διαβαστεί το παρακάτω κείμενο, πολλούς θα συγκινήσει αλλά και πολλούς θα προβληματίσει και μελαγχολήσει.
Το απόκομμα εφημερίδος στο οποίο περιλαμβάνεται το κείμενο αυτό, μου παραδόθηκε τον Οκτώβριο του 1993 από έναν Έυελπι ΙV Τάξεως τότε που εθήτευα ως Καθηγητής στην ΣΣΕ και το οποίο δημοσιεύθηκε σε εφημερίδα των Αθηνών την 27 Αυγούστου 1993.
Δημοσιεύεται αυτούσιο με τον τίτλο και τα σχόλια του δημοσιογράφου που είχε την ευθύνη της στήλης.

Άλλοτε και Τώρα

Διαβάστε παρακαλώ αυτό το κείμενο. Δημοσιεύθηκε στην «Εστία» της 23ης Αυγούστου 1913 και αναδημοσιεύεται στη στήλη «προ 80ετίας». Διαβάστε το και το συζητάμε μετά (ορθογραφία του κειμένου).
« Ο ΝΕΩΤΕΡΟΣ ΕΛΛΗΝ ΥΠΑΞΙΩΜΑΤΙΚΟΣ. Σας παρουσιάζομεν σήμερον τον μικρότερον υπαξιωματικόν του Ελληνικού Στρατού. Είναι ηλικίας 12-13 ετών και κατάγεται από το Φισκάρδον της Κεφαλληνίας. Το όνομα του ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΡΑΥΤΟΠΟΥΛΟΣ. Ο πατέρας του αρτοποιός εις την Ύδραν, η μητέρα του μένει εις τον Πειραιάν και αυτός ήτο υπηρέτης εις Πύλον όπου τον εύρεν η επιστράτευσις.
Το πολεμικόν μένος που είχε καταλάβει όλον τον κόσμο, ηλέκτρισε και τον μικρόν υπηρέτην, ο οποίος εζήτησεν αμέσως όσα χρήματα είχε να λαμβάνει από τον πάτρωνα του και την επομένη απεβιβάζετο εις Αθήνας, παρουσιασθείς εις το Στρατολογικόν γραφείον όπως καταταχθή εθελοντική. Η ηλικία του δεν εβοήθησε την αποδοχήν της αιτήσεως του και ο μικρός έφυγε από το γραφείον λυπημένος αλλ’ όχι και απηλπισμένος.
Μίαν πρωίαν διαφυγών την προσοχήν των φρουρών, εσκαρφάλωσεν εις τον μεταξύ των δύο βαγονίων χώρον και μαζή με τον στρατόν έφθασεν εις την Λάρισσαν, όπου επί τέλους μετά την τόσην του επιμονήν εγένετο δεκτός εις το 18ον σύνταγμα της 6ης μεραρχίας ως «παιδί του συντάγματος».
Εις την μάχην της Ελασσώνος έγεινε κάτοχος Τουρκικού λαφύρου, όπλου Μαρτίνι, με το οποίον έλαβε το βάπτισμα του Πυρός. Η ανδρεία του εξετιμήθη από όλους και εις την μάχην του Σαρανταπόρου του εδόθη εις ένδειξιν αναγνωρίσεως της ικανότητός του, Μάλινχερ.
Εις την πεισματώδη μάχην του Κιλκίς ευρέθη μεταξύ πέντε Βουλγάρων αιχμάλωτος, αλλά καθ’ ην στιγμήν οι Βούλγαροι ησχολούντο να εύρουν κανένα σχοινί δια να τον δέσουν, αυτός αρπάζει το Μάλινχερ και ρίπτει νεκρούς τους τρεις, ενώ οι δύο άλλοι εσώζοντο δια της φυγής.
Κατ’ αυτόν τον τρόπον, ο μικρός στρατιώτης έσωσε και έναν τραυματίαν εύζωνον, όστις θα περιήρχετο εις χείρας των δημίων. Το γεγονός τούτο της ανδραγαθίας του λιλυπουτείου υποδεκανέως επιστοποιήθη και επισήμως, μεθ’ ο και ο διοικητής του, τον προήγαγε εις δεκανέα».
Από πού να αρχίσει κανείς ! Ο πατέρας φούρναρης στην Ύδρα, η μάνα στην Κεφαλλονιά και ο Γεράσιμος (12 ετών) υπηρέτης στην Πύλο. Τι δύναμη είχε μέσα της αυτή η οικογένεια ! Ποιος του πήγαινε το γαλατάκι του και ποιος θα τον πήγαινε να γράψει στις εξετάσεις, μήπως και δεν βρει τον δρόμο, το μωρό μου των 18 ετών, με γένια (γράφω συγκριτικά με σήμερα).
Πως δεν πήγε εκείνη η μάνα να κλάψει στον σιδηροδρομικό σταθμό, όταν ο μικρός καβαλούσε τα τραίνα, σαν τις σύγχρονες Σπαρτιάτισσες που λιποθυμούσανε στην αποβάθρα όταν τα παιδιά έφευγαν με το «Λήμνος» για περιπολία, αιρ-κοντίσιον χίλια μίλια μακριά από το CNN ;
Πως δεν τον έπιασε τον Γεράσιμο καμιά βαρειά κατάθλιψη με την καταπιεστική ζωή του Στρατού;
Ελασσώνα, Σαραντάπορο, Κιλκίς. Διερωτώμαι. Είμαστε ίδιοι, όμοιοι με εκείνους που πολεμήσανε σ’ αυτές τις μάχες;;
Μήπως έχουμε μολυνθεί από κάτι;
Που είσαι Γεράσιμε Ραυτόπουλε!!